Menu Sluiten

Aangifte tegen de buren, en meer lichtpuntjes?

De afgelopen 5 jaar ben ik aan een stuk door lastig gevallen. Door buren, en andere mensen. En nooit was daar iets aan te doen. Wijkmeester, politie, vrienden die probeerden te helpen, niets had baat. Maar, nu zijn er een aantal veranderingen. Zou het dan eindelijk lukken om met rust gelaten te worden? Ik durf het haast niet te hopen, het zou het leven wel een stuk prettiger maken!

Het stalk dagboek

Op aanraden van de politie ben ik alles gaan documenteren. Omdat mijn handschrift onleesbaar is, besloot ik het op de computer te doen. En uiteindelijk, openbaar te maken.

Er zijn wetten in Nederland tegen stalken en burenoverlast, maar helaas weten instanties vaak niet wat ze er mee moeten. Je leest het vaak genoeg; dat iemand is vermoord, terwijl er al heel veel hulp is gevraagd bij bijvoorbeeld de politie. Met het openbaar bijhouden van wat er gebeurd hoop ik eigenlijk op 3 dingen;

Ten eerste dat mensen die het zelf meemaken, er steun in vinden. Ze zijn niet de enigen, en hoeven niet hun mond te houden over wat ze overkomt. Maar, ook in de hoop dat instanties dit serieuzer gaan aanpakken. Het is vreselijk om constant lastig gevallen te worden, en je nergens veilig te voelen. En ten derde hoop ik eigenlijk dat ook mensen om mij heen meer gaan opletten. Zodat de daders eerder gepakt kunnen worden, en er meer aan gedaan kan worden. Of dat de daders afhaken omdat het openbaar gedeeld wordt wat ze doen.

En, om eerlijk te zijn, heeft het, lijkt het, al een stukje geholpen! Maar daar zal ik zo meer over schrijven.

De overlast van de buren werd steeds erger

Al meerdere keren heb ik hulp gevraag bij de wijkmeester en de politie met betrekking tot mijn buren. Helaas wilden zij niets doen. Omdat er geen consequenties zit van de daden van zulke mensen, gaan ze steeds verder. De overlast is enorm. Maar, dat zorgt er ook voor dat er steeds meer bewijzen en getuigen zijn. Dat is dan eindelijk een soort geluk bij ongeluk.

In het stalk dagboek is al te lezen dat de buren iedere dag en nacht een hoop lawaai maken. De afgelopen maanden heb ik veel thuis vast gezeten omdat ik ziek was. Gelukkig wilde mijn vader bij mij logeren om te helpen. Daardoor heeft hij nu ook mee kunnen maken wat mijn buren doen. En kan daarvoor getuigen.

Bijvoorbeeld dat ze 3 keer per week tot halverwege de nacht feesten, en in de middag precies in de gaten houden wanneer ik rust, om dan weer vervelend te doen (zodat je dus letterlijk helemaal geen rust kunt krijgen). Ook hebben we 2 keer de politie gebeld in de tijd dat hij er was, vanwege het feesten ’s nachts. (Wat wel bijzonder is in deze tijd met de huidige Corona maatregelen?)

Eindelijk bewijs voor het gedrag van de buren

Mijn buren zijn heel ver gegaan in de afgelopen jaren met het getreiter. Tot (meerdere malen) inbreken aan toe, terwijl ik onder de douche stond of lag te slapen. Ondanks dat de inbraakschade duidelijk te zien is, werd er niets gedaan door de politie.

Ook heb ik al meerdere getuigenverklaringen voor hun gedrag. Maar ook daar wordt niets mee gedaan. En nu, hebben ze eindelijk een aantal fouten gemaakt, waar niet meer omheen gedraaid kan worden. Er zijn meerdere bewijzen, en ik kon er werk van maken.

Pakket bij de buren bezorgd

Begin april heeft mijn tante me 2 pakketten gestuurd met kleding die zij niet meer wilde. Mooie, nette kleding, waar ik, of iemand anders nog veel aan zou hebben. Ondanks dat ze heel netjes op het tweede pakket had gezet “niet bij de buren bezorgen”, heeft de postbezorger dat toch gedaan.

Ik ontving een briefje in de bus, dat het pakket bij mijn buren was afgegeven. Dat was niet handig, omdat ik al wist dat ik het waarschijnlijk niet terug zou krijgen. Maar, daarnaast was ik ziek. Ik had waarschijnlijk het Coronavirus, en mocht zolang ik symptomen had, niet naar buiten. En mijn vader die bij mij logeerde, mocht ook niet in de buurt komen van andere mensen. En dat heeft dus 5 weken geduurd…

Toen ik eindelijk wat beter was, ben ik eerst een week weg geweest om te ontsnappen aan de overlast en het getreiter van de buren. Om bij te komen. Maar dan kom ik nog wel thuis, en weer vond ik een briefje in de bus dat er een pakket bij de buren bezorgd was.

Buren geven pakketten niet terug

Omdat ik de rechtbank had gebeld, of ze mijn verzoek wel hadden ontvangen, kwam ik erachter dat zij mijn pakket over de rechtszaak, inclusief de beslissing van de rechter, niet aangetekend hadden verzonden, en dat dit het pakket was dat nu weer bij de buren was bezorgd.

Het briefje van de postbezorger was op 2 mei in mijn brievenbus gedaan, en omdat ik weg was, vond ik het op 5 mei. Dus 3 dagen later. Ik ben dinsdag 5 mei gelijk het pakket op gaan halen bij de buren. Ik kon horen dat ze thuis waren door het gestamp en deuren die dicht geslagen werden. Ook stonden er auto’s voor de deur van de buurvrouw en de vriendjes die daar hele dagen over de vloer komen. Maar, ze deden niet open.

Uit ervaring weet ik dat ze eigenlijk nooit open doen als ik aan de deur sta, dus donderdagmiddag samen met een vriendin nogmaals geprobeerd. De buren waren duidelijk thuis; het raam stond open, we hoorden geklets en de diverse auto’s stonden weer voor de deur. Maar, weer werd er niet open gedaan. Hier heb ik nu dus gelukkig een getuige van.

De volgende ochtend, vrijdag 8 mei, heb ik het weer geprobeerd. Weer kon ik in huis horen dat ze er waren, door het gestamp en gebonk. Maar weer werd er niet open gedaan. Ik heb voor de deur de politie gebeld, met de vraag “wat nu?”. Want in principe stelen ze mijn pakketten. Maar, de politie deed niets. Die zij dat de rechtbank het maar op moest lossen, en PostNL. Dat werkt natuurlijk  niet.

Een vriendin schiet te hulp

Nadat het vrijdag weer niet gelukt was om mijn pakketten te krijgen, ben ik met een vriendin gaan koffiedrinken. Ik vertelde haar dat ik mijn pakketten probeerde terug te krijgen, maar dat de buren weigeren open te doen als ik voor de deur sta. En, zij had een geweldig idee! Ze bedacht dat de buren misschien wel open zouden doen als er iemand voor de deur zou staan die zij niet kenden. En dat wilde ze best uitproberen!

Zo’n 3 kwartier nadat ik voor de deur had gestaan bij de buren, reden we er samen heen. Ze zette haar auto naast mijn huis, zodat ze mij niet zouden zien, ik moest dan in de auto wachten. Met de deur open zat ik gespannen te luisteren of ze open zouden doen, en toen hoorde ik die vriendin kletsen. Het was dus gelukt!

Die vriendin kwam terug met het pakket, en vertelde hoe het was gegaan. Er werd inderdaad gelijk open gedaan. Een dochter van de buurvrouw deed open. Waarop mijn vriendin vertelde dat ze het pakket van hun buurvrouw op kwam halen. De dochter loog in eerste instantie glashard “oh, maar we hebben helemaal niets ontvangen hoor!”. Waarop mijn vriendin het briefje van de postbode (van het 2e pakket) kon laten zien. “Oh, eh, dan moet ik eerst even mijn moeder bellen…”. Na het telefoontje kreeg mijn vriendin dan toch het pakket mee, met de opmerking “Maar de buurvrouw kan het zelf ook ophalen hoor!”.

Ik heb dus niet alleen een getuige dat ze niet open doen als ik voor de deur sta, maar ook dat ze glashard liegen en mijn pakketten niet af willen geven. Want, het pakket met de kleding heb ik dus niet terug gekregen!

De buren hebben mijn post geopend

In de auto bleek dat de buren het pakket dat mijn vriendin had opgehaald, hebben geopend. Dat vind ik heel erg! De complete rechtszaak, mijn privégegevens, medische dossiers en de beslissing van de rechter zaten hierin. En ze hebben dus ALLES kunnen lezen! De envelop die bovenop de doos zat geplakt, was gescheurd en slordig weer dicht geplakt met plakband. Ook was duidelijk te zien dat de tape van de doos eraf was gehaald en terug was geplakt.

Bovendien heb ik van de week een omschrijving gekregen van de kleding die in het eerste pakket zat. En, ik ben super slecht met details, waardoor het juist zo bijzonder is dat ik het me herinner, maar het was me de laatste weken opgevallen dat de buurvrouw er zo netjes bijliep ineens in blazers. En raad eens wat er in het pakket van mijn tante zat? Blazers! Bewijs voor de aangifte

Eindelijk aangifte kunnen doen tegen de buren

Omdat er nu heel veel bewijs is, kon ik eindelijk aangifte doen tegen mijn buren. In eerste instantie werd het afgeweerd door de politie, met dat is voor de post. Tot ik uitlegde wat de wet daarover zegt. Er werd een afspraak gemaakt om telefonisch aangifte te doen. Doordat het al meermalen is gebeurd dat de politie een afspraak maakt voor aangifte, en me dan weer wegstuurde als ik er was, was ik bang dat het ook nu weer zou gebeuren.

Toen de mevrouw van de aangifte belde, begon het ook met “Ik heb met mijn collega’s overlegd, en het is allemaal wel moeilijk te bewijzen hoor”. Waarop ik nogal boos werd, en kon vertellen dat we echt alle bewijzen en getuigen hadden hiervoor. We hadden een getuige voor het feit dat de buren niet open doen en wel thuis zijn, dat ze glashard liegen en het pakket niet terug wilden geven, berichten over het verzenden en de kleding van mijn tante, en de berichten van PostNL dat mijn pakketten bij de buren zijn afgegeven.

En… de aangifte mocht doorgaan! Dit gebeurde telefonisch. Ik kon horen dat de buurvrouw meeluisterde in haar achtertuin. Nouja, prima. Ik hoop dat ze het benauwd hebben. Want ik heb aangifte gedaan voor diefstal, poging tot diefstal en schending van mijn privacy/het briefgeheim. In totaal zouden ze volgens de wet hiervoor een boete kunnen krijgen van tegen de €200.000,- of 8 jaar cel. En zo’n vaart zal het hier in Nederland niet lopen, maar als er maar flinke consequenties aan zitten.

De buren zijn op de hoogte

De buren weten dat ik aangifte heb gedaan, en zijn nu enorm zielig. Van de week was ik zo boos, dat ik in eerste instantie een briefje voor de postbezorger, aan de binnenkant van mijn raam heb geplakt, met de tekst “Geen post afgeven bij de buren a.u.b., want zij openen en pikken het”. De reactie van 1 van de buurmeiden daarop was, heel teleurgesteld, terwijl ze dit al jaren zo bij mij doen (rond mijn huis hangen en de geluiden nadoen die door mijn ziekte worden veroorzaakt) “Ja…echt…”. Dat is ook niet helemaal handig van mij, maar ik was zo boos! Ik denk de volgende middag, heb ik het briefje maar aangepast met alleen het eerste deel.

Mijn gordijn voor zit bijna altijd dicht omdat de buren op mijn stoep hangen en constant naar binnen kijken. Ik ging mijn bordje afspoelen in de keuken (waar ook het briefje hangt), en hoorde 1 van de buurmeiden zeggen “Kijk, ze heeft het briefje veranderd” (zo gehorig zijn deze huizen dus. Het raam was dicht en er hangt een dik gordijn voor, maar je kunt alles woordelijk verstaan). Waarop ik het niet kon laten om te zeggen “ja, en de aangifte komt nog”. Waarop de reactie was “Oh, wat erg…. Het klonk heel zielig.

Dus, de buren maken jarenlang het leven van een ander zuur met constant getreiter en overlast, maar huilen als ze tegen de lamp lopen? Het klinkt raar om de aangifte een lichtpuntje te noemen, maar ik hoop van harte, dat na al die jaren dat ze heel naar tegen me deden, er nu behoorlijke consequenties aan zitten. Alleen al een strafblad zou niet handig zijn voor hun werk. Misschien snappen ze dan dat ze veel te ver gaan, en dat ze niet alles kunnen maken wat zij willen.

Zouden er eindelijk positieve veranderingen zijn?

Eerder noemde ik al dat het toch leek of het stalk dagboek een positief effect had. Ik logeer regelmatig ergens anders, om bij de buren weg te zijn. Maar ook daar werd ik avond na avond lastig gevallen door iemand die daar ook zit. Het lijkt erop, dat ze weet dat ik het openbaar heb gemaakt. Of ze heeft het gehoord van iemand aan wie ik het verteld heb.

Na een paar maanden te zijn weg geweest, kon ik er eindelijk weer eens heen. En wat blijkt, ze laat me met rust! Ze gedraagt zich nu wel alsof zij het slachtoffer is, “want ze wordt beschuldigd”. En verzameld allerlei mensen continu om haar heen, alsof ik de boosdoener ben. En hoewel niemand er iets eerlijk over zegt tegen me, kun je merken dat er een rare sfeer hangt. Ook lijkt het alsof er tweedeling ontstaan is. Mensen die eerst “vrienden” waren, lijken dat nu niet meer te zijn.

Het is jammer dat het zo moet, maar om eerlijk te zijn, ben ik allang blij dat ze me met rust laat. Als die “vrienden” er zo over denken, dan is dat jammer, maar zegt ook wel iets. En, vanwege de drukte, alle mensen die ze om zich heen verzameld dag en nacht, kunnen de jongens die me al zo lang stalken ook niet lastig vallen daar.

Al met al, lijk ik eindelijk een beetje geluk te hebben. Het klinkt misschien gek, maar het is zoveel waard om eindelijk eens iets tegen die mensen te kunnen doen. En eindelijk een beetje met rust gelaten te worden. Ik weet niet hoe lang het duurt, maar ik geniet nu van deze momenten. Het maakt het ook een stuk makkelijker om steviger in de schoenen te staan, bij alle andere dingen, zoals de rechtszaken die gaande zijn.

Wel had ik net een telefoontje van de wijkmeester, waar ik het voorval met de buren ook heb gemeld. Zoals verwacht doen ze er niets mee, maar het komt wel in het dossier. Mijn doel was om te laten zien dat de buren echt zo zijn, omdat de wijkmeester altijd beweerd dat dat niet kan omdat het zo’n leuke vrouw is. En hier kunnen ze toch niet omheen.

Related Posts