Menu Sluiten

Artsen

Medische fouten van andere artsen

Omdat ik bezig ben om de huisarts aansprakelijk te stellen, en ik ook wilde weten wat er nu allemaal mis was met mijn gezondheid, heb ik alle medische dossiers op moeten vragen in 2015/2016.

In bijna alle medische dossiers (dus van verschillende artsen) stonden fouten. En niet eens van die hele moeilijke, maar vaak simpele fouten. Ik ben geen arts, en ik kon ze er zo in zien staan.

Waarom dan alleen de huisarts aansprakelijk stellen?

Omdat gebleken is dat al die artsen wel fouten hebben gemaakt, zul je je misschien afvragen waarom ik dan juist alleen de huisarts aansprakelijk stel. Dus dat zal ik even uitleggen.

Er zijn meerdere redenen dat ik alleen de huisarts heb gekozen:

  • Ten eerste maakte hij fout op fout. In totaal heeft hij zo’n 17 medische fouten gemaakt in 10 jaar tijd.
  • Ten tweede had hij alleen mijn complete medische dossier. Want, alle bevindingen van specialisten eindigen uiteindelijk bij de huisarts. Bovendien kom je daar als eerste met je klachten, voor je wordt doorgestuurd. Dus ook die heeft hij allemaal.
  • Ten derde, gaat het vaak om hele kwalijke fouten die simpel voorkomen hadden kunnen worden. Een bloeduitslag juist interpreteren en serieus nemen. Of in een bijsluiter kijken van een medicijn.
  • Als laatste, is hij de oorzaak dat ik zo ziek ben, wat niet had gehoeven als hij een beetje had opgelet.

Bij alle andere artsen was dit niet zo dramatisch, en vaak gingen ze uit van de informatie die de huisarts hen verstrekte, of geloofden ze dat hij zijn werk had gedaan alvorens me door te sturen. En, wat als ik ervoor gekozen had om ze allemaal aansprakelijk te stellen? Hoeveel zou dat kosten? En hoeveel jaar zou er langer gedaan worden over het hele proces, terwijl ik al jaren in een noodsituatie verkeer?

De medische fouten van de andere artsen

Hieronder zal ik een aantal voorbeelden geven, van de fouten die ik tegen ben gekomen in de medische dossiers;

Neuroloog 1:

Het begint in 2003 bij de eerste neuroloog. Deze had onderzoeken uit laten voeren waaruit bleek dat ik chronische hyperventilatie had. Achteraf is dit waarschijnlijk mijn hart geweest. Ook had hij met deze klachten net zo goed op een vitamine B12 tekort moeten testen vanwege de tintelingen. Zeker omdat de huisarts (degene die er voor deze huisarts was) het vermoeden van neuropathie had.

Reumatoloog:

In 2009 kom ik bij een reumatoloog. Deze gaat er (zonder het te controleren) vanuit dat de huisarts bloedonderzoek heeft gedaan naar een vitamine B12 tekort. Waarvan achteraf dus ook blijkt dat het onderzoek niet is uitgevoerd. Zonder verder een oorzaak van de klachten te onderzoeken, stelt de reumatoloog de diagnose fibromyalgie.

Ondanks dat hij verbaast was dat de klachten en het ziek zijn bij mij zo heftig waren. Daarbij stuurde hij mij naar een psychologe, welke ook nog eens de kans op een somatische stoornis vast heeft gelegd. Heel slecht, aangezien er niet eerst naar lichamelijke oorzaken is gekeken. En als je eenmaal deze stempel hebt, kijkt bijna geen arts meer serieus!

Nog een medische fout van de reumatoloog, maar ook de cardioloog; ik had een hartfilmpje gehad en daaruit bleek dat ik een hartritmestoornis had. Daar had ik het bij de huisarts al vaker over gehad. Ik heb een briefwisseling tussen de cardioloog en reumatoloog, waarin letterlijk staat dat ik te jong ben, en het wel niks zal zijn.

Wel hebben ze het doorgegeven aan de huisarts met het bericht dat het waarschijnlijk niet door de medicatie komt. Dus ook dit had de huisarts moeten (laten) onderzoeken. Begin 2018 (dus 9 jaar later) blijkt dat ik inderdaad chronisch behoorlijke hartritmestoornissen heb, waar een oplossing voor nodig is.

Internist 1:

De eerste internist waar ik in 2012 terecht kwam, maakt het wat bonter en blijft ook medische fouten maken. Het is een invalster en niet de oorspronkelijke internist waar ik heen zou. Ze is ervan op de hoogte dat ik een paar maanden voor de afspraak een aantal vitamine B12 injecties heb gehad.

Aan de bloeduitslagen in het medische dossier is te zien dat ze om de zoveel tijd bloedonderzoek uitvoert, en vrolijk bekijkt hoe de vitamine B12 waarden steeds verder dalen. Dit mag helemaal niet; wanneer er eenmaal behandeld wordt, mag je niet meer van waarden uitgaan. Daarnaast ziet ze hoe snel de waarde zakt, dus dat ik het verder niet binnen krijg.

Hierdoor vergroot de schade en wordt deze permanent. Ook stelt ze bloedarmoede vast, die spontaan verdwenen blijkt te zijn. Een soort van gelukkig dat de oorspronkelijke internist de laatste afspraak terug kwam van zwangerschapsverlof. Ze schrok van wat de inval internist gedaan had. Maar, ook deze zat er een beetje naast…

Internist 2:

Ok, de originele internist was er bij de laatste afspraak. Ze vertelde me dat ik tegen mijn huisarts moest zeggen dat hij heel dom was geweest. Dat had zij ook tegen haar invalster gezegd (ik heb een slecht geheugen, maar dit verbaasde me zo dat het is blijven hangen). Ze schreef in ieder geval wel de standaard behandeling voor, van 10 injecties, 5 x 2 injecties per week, gevolgd door een standaard onderhoudsdosering van 1 injectie per 2 maanden.

De internist drukte de huisarts op het hart dat dit levenslang moest. Ze heeft toen wel aan mij gevraagd of ik neurologische klachten had (wat de huisarts in de verwijsbrief had moeten zetten, maar niet gedaan heeft).

Maar toen wist ik helemaal niet wat neurologische klachten waren. Bovendien waren alle klachten al onderverdeeld in aparte diagnoses, waardoor ik echt niet wist dat eigenlijk alle klachten hierbij hoorden. Nu wel, maar toen zeker niet, dus ik kan best nee hebben geantwoord. Ik wist niet dat de tintelingen neurologisch waren, of de vermoeidheid. Ik had toen dus al 2 injecties per week moeten krijgen voor langere tijd.

Neuroloog 1:

(Dit is dezelfde neuroloog als bovenaan dit lijstje, maar omdat ik het op chronologische volgorde doe, komt deze nu weer aan de beurt). Nadat ik in 2015 ontdekte wat er mis was, ben ik op zoek gegaan naar antwoorden. Zo kwam ik weer bij deze neuroloog terecht.

Ik heb hem eerst het verhaal uitgelegd. Hij kreeg het zo benauwd dat duidelijk was dat hij zelf ook wel wist dat hij medische fouten had gemaakt. Maar goed, op dat moment wilde ik alleen duidelijkheid. Ik wilde weten of het mogelijk was dat ik zenuwbeschadigingen had zoals de gecombineerde strengziekte. Ik had veel pijn die moeilijk te verklaren was, net als de problemen met lopen. De man verbleekte en begon een beetje onzeker te pruttelen. Daaruit bleek dat hij er nog nooit van gehoord had. Ook was hij er niet mee bekend dat zenuwschade door een vitamine B12 tekort vaak niet zichtbaar is aan te tonen in onderzoeken.

Neuropsycholoog:

Wel stuurde hij me maar even door naar een neuropsycholoog. Dat was helemaal een verhaal! Die stelde vast dat er wel wat was, maar hij kon niet zien wat uit zijn onderzoeken. Hij vond het maar raar en dacht dat ik de boel misschien voor de gek hield. Daarbij kwam ook hij weer met een somatische stoornis aanzetten, terwijl er ondertussen al heel veel te zien was op onderzoeken die al gedaan waren. En, de oorzaak van de klachten was al bekend. Die was lichamelijk, maar deze man vond dat hij het toch beter wist, zonder zich ergens in te verdiepen.

Thuis bekeek ik de uitslagen samen met de vriendin die meestal meegaat naar dit soort afspraken. Wat bleek? Hoe langer de dag duurde, en dus ook de onderzoeken, hoe slechter de resultaten waren voor de concentratie en het geheugen. Goh, wat zou dat betekenen? Misschien de moeheid, en de concentratie en geheugen stoornis die er zijn? Ik heb een klacht ingediend en heb het dossier laten vernietigen. Dit omdat het heel veel schade aan kan richten omdat het niet klopt, en andere artsen er vanuit gaan dat het dan maar tussen je oren zit.

Neuroloog 2:

Omdat ik absoluut geen vertrouwen meer had in mijn eigen neuroloog, wilde ik een second opinion. Dit is via internet en de zorgverzekering gegaan. Zo kwam ik terecht bij een hele goede neuroloog, die informatie had opgezocht (van Henk de Jong) en deze naar me doorstuurde.

Ook had ik een telefoongesprek met hem, waarin hij aangaf dat hij dacht dat er veel permanente schade was van het B12 tekort, waaronder de gecombineerde strengziekte. Om dit goed duidelijk te krijgen, wilde ik een afspraak bij hem. Maar het ziekenhuis waar hij werkte, werkte tegen. Zij plaatsten me, ondanks mijn dringende verzoek bij de neuroloog van de second opinion een afspraak te maken, bij een andere neuroloog.

Deze neuroloog was ervan op de hoogte dat ik mijn huisarts aansprakelijk stelde. En ook een second opinion had voor de neuroloog die ik als eerste had. En daarbij kwam natuurlijk dat ik niet bij hem wilde, maar bij zijn collega. Dus… na een paar kneepje en tikjes hier en daar zei de neuroloog letterlijk “ik kan aan uw loopje zien dat het tussen uw oren zit. U heeft een somatische stoornis”.

GRRRR! Mijn vader viel bijna van zijn stoel toen hij hoorde dat de neuroloog dit zo arrogant zei. En ik kon hoog en laag springen, aangeven dat alles uit onderzoeken te zien was etc. Dat was goed, maar dan wilde meneer wel eerst de bewijzen zien.

Alsof je daar ook nog eens een zaak van wil maken. Ik heb gezegd dat ik een klacht zou indienen, en toch echt niet meer bij hem terug zou komen, als hij z’n werk zo slecht deed. Zeker niet aangezien ik er ook nog eens 2 uur voor had moeten reizen! Uit belediging heeft hij de diagnose, dus zonder enig onderzoek, laten staan. Ik heb een klacht ingediend bij het ziekenhuis. Maar zoals altijd, had dat absoluut geen zin, want meneer was een goede neuroloog en zoiets zou hij vast niet zeggen.

Zoveel fouten van artsen zorgwekkend

Ik vond het jaren geleden al zorgwekkend, dat er zoveel SIMPELE fouten in mijn dossiers terug waren te vinden. Van zoveel artsen. Maar, omdat ik veel met vitamine B12 tekort bezig ben, en met het aansprakelijk stellen van de huisarts, kom ik in aanraking met allerlei mensen.

En wat blijkt? Het is tegenwoordig heel bijzonder als je goed wordt geholpen, zonder dat er fouten worden gemaakt. Het is te bizar voor woorden. Bijna iedereen die ik spreek heeft al ervaring met fouten van artsen. Ook gewoon de mensen om me heen. Terwijl het vaak om fouten gaat, die heel eenvoudig te voorkomen zijn, als een arts gewoon zijn werk doet. Bijvoorbeeld in een bijsluiter kijken, of eerst een foto maken alvorens te opereren. Of de juiste informatie voor een onderzoek meegeven.

Related Posts