Menu Sluiten

Deze arts ook bij het sterfbed van mijn moeder

Eigenlijk is het best wel bijzonder om hier over te schrijven, maar ik doe het toch. Het was een zware tijd, en nog vreemder en moeilijker omdat de huisarts die mijn leven verwoest heeft, ook bij het sterfbed van mijn moeder kwam.

Mijn moeder werd onwel en moest naar de huisarts

Mijn moeder was al een poos ziek. Ze mankeerde van alles, maar ze wilde niet naar de dokter. Tot we in februari 2017 samen boodschappen aan het doen waren. Toen werd ze onwel. Ze was heel duizelig en zwak. Met behulp van het winkelpersoneel hebben we haar in de auto gekregen, en ben ik naar haar huisarts gereden.

Haar huisarts, was dezelfde huisarts als die ik sinds mei 2015 aansprakelijk stel. Zij wilde niet veranderen van huisarts, en was zelfs heel boos op mij, dat ik hem aansprakelijk stelde. Maar ik moest  nu toch samen met haar naar deze huisarts.

Omdat zij niet zelfstandig uit de auto meer kon komen, ben ik toen naar binnen gelopen om hulp te halen. De eerste reactie van de assistente die achter de balie zat was heel bot “Wat doe jij hier?”. Nadat ik had uitgelegd dat mijn moeder onwel was geworden, en ik haar niet zelf uit de auto kon halen, hielp ze daarmee. Later heeft ze nog wel haar excuses aangeboden dat ze zo bot was.

Ook de huisarts was erg blij om me te zien (niet dus), maar bleef wel professioneel. Na onderzoek bleek dat er iets mis was met mijn moeders hart. Ik moest haar als ambulance naar het ziekenhuis rijden, en direct door naar de ambulance ingang. (Deze huisarts wist dat ik dit eerder ook eens met mijn vader heb gedaan, dus dat ik niet in paniek zou raken. Want normaal gesproken moet er een echte ambulance komen. Alleen voordat die er zou zijn, kon ik al in het ziekenhuis zijn).

De hartproblemen werden veroorzaakt door een tumor

Na diverse onderzoeken bleek dat de hartproblemen veroorzaakt werden door een tumor. Alleen was dit niet de oorspronkelijke tumor… Het was een uitzaaiing van de longkanker die ze bleek te hebben. Een behandeling zou haar leven misschien met 2 maanden verlengen. En de kans was dat ze die maanden heel ziek zou zijn van de chemo. Dit was dus geen optie. Zonder behandeling werd er geschat dat ze nog een half jaar tot een jaar zou leven. We waren er allemaal heel verdrietig om.

De band met mijn moeder was soms moeilijk, maar wel sterk. We hadden elkaar nodig. Zorgden voor elkaar als dat nodig was, gingen samen boodschappen doen en deelden bijvoorbeeld een auto. Op het moment dat je dan hoort dat je moeder er binnenkort niet meer zal zijn, staat je hele wereld op zijn kop.

Samen met de huisarts aan het bed van mijn moeder

Helaas bleek de voorspelling van de arts niet uit te komen. Ze ging vrij snel achteruit. En een week of 3 nadat we de diagnose te horen hadden gekregen, kwam er plek vrij in het hospice. Omdat ze daar veilig zou zijn, en goed verzorgt zou worden, hebben we er toen voor gekozen om haar daarheen te verhuizen. En het is vreselijk, want de mensen die daar verblijven, weten dat ze gaan overlijden.

Toch is het een bijzondere plek. Ze weten een hele rustgevende sfeer te creëren, en iedereen is even lief en behulpzaam. Alles kon en mocht. Zelfs de kat van mijn moeder mocht mee! In de tijd dat ze daar was, was ik er ook zoveel mogelijk. Om haar te steunen, en voor haar te zorgen en dingen te regelen.

Dezelfde huisarts kwam regelmatig bij de mensen in het hospice kijken. En ik  moet zeggen, altijd even vriendelijk. Ook tegen mij bleef hij professioneel. En ik geloof, dat het mij ook gelukt is om professioneel tegen hem te blijven.

Toen mijn moeder na ongeveer 3 weken in het hospice te zijn geweest overleed, kwam ook weer deze huisarts om het overlijden vast te stellen. Dat moment vond ik heel moeilijk. Ik was zo verschrikkelijk verdrietig, en moest dat moment met deze man delen. De man die mijn leven verwoest heeft. Ook toen zijn we vriendelijk en beleefd tegen elkaar geweest…

Had het anders kunnen lopen?

Eigenlijk mag ik dit denk ik niet schrijven. Maar ik vraag het me toch af. Mijn moeder was denk ik 1,5 jaar/2 jaar voordat de uitgezaaide longkanker werd geconstateerd naar de huisarts gegaan omdat ze zo moest hoesten. En het hield maar aan. Er werd toen COPD vastgesteld waar ze een inhaler voor kreeg.

Nu moet ik eerlijk zeggen, mijn moeder wilde gewoon niet naar de dokter, en ging hier ook niet voor. Misschien had ze zelf al het gevoel dat er meer mis was. Maar het hoesten werd steeds erger, en er werd nooit meer naar gekeken.

Tussen de beoordelingen op zorgkaartnederland.nl stond ook de volgende:

“Van den Berg heeft mijn moeder (toen 69 jaar, altijd erg gezond en sportief) naar mijn mening maandenlang aan het lijntje gehouden met pilletjes, zalfjes en drankjes toen ze last had van een aanhoudende kriebelhoest. Daarnaast werd haar verzekerd dat er niets ernstig aan de hand was. Toen ze na steeds heviger wordende klachten na eigen aandringen eindelijk werd doorgestuurd naar het ziekenhuis bleek er een grote tumor in een van haar longen te zitten die inmiddels was uitgezaaid naar haar bot en lever, zijn laconieke reactie was dat dat kon gebeuren bij oudere mensen en dat het maar de vraag was geweest of we een paar maanden eerder wel op tijd waren geweest. Nog geen jaar later is ze overleden. Ik kreeg bij een door mij aangevraagd gesprek niet echt de indruk dat het hem allemaal veel interesseerde. Wees dus gewaarschuwd voor deze huisarts.”

Is ook dit weer een voorbeeld, dat deze huisarts niet goed oplet?

*De foto is misschien niet echt van toepassing op de tekst in dit artikel. Maar mijn moeder hield van lila bloemetjes en vlinders. Vandaar dat ik deze heb toegevoegd.

Related Posts