Menu Sluiten

Een belangrijke tweesprong

Op dit moment sta ik op een belangrijke tweesprong in mijn leven. Het klinkt misschien heftig, maar het gaat om het leven, of de dood. Omdat er binnenkort duidelijk zal worden welke kant het opgaat, zal ik er nu, na lang nadenken, toch over schrijven.

Zoals veel mensen al weten, zit ik in een lastige situatie. Door de fouten van de huisarts heb ik hoorbare klachten gekregen (zoals diverse slaapstoornissen), die overal problemen geven. Daarbij ben ik ondertussen alles kwijt, wat ik in mijn leven had opgebouwd.

Veel dingen kan ik niet meer. Zoals werken, het huis goed schoonhouden, uitgaan etc. Ook heb ik behoorlijke zorgkosten, en een minimum uitkering. Dit, met het feit dat ik altijd in de narigheid zit, heeft er ook voor gezorgd dat mijn sociale leven heel klein is geworden. Je bent alleen maar aan het overleven, problemen proberen op te lossen.

Alles geprobeerd, maar niets lukt

Zoals op deze blog beschreven heb ik alles geprobeerd om uit deze situatie te komen. Maar, omdat veel grondrechten niet worden nagekomen, is er geen mogelijkheid. In eerste instantie heb ik geprobeerd de huisarts aansprakelijk te stellen. Dit lukte niet, omdat de advocaten die ik had steeds fouten maakten, en nu geen advocaat meer krijg. Ook heb ik geprobeerd om het zonder advocaat te doen, maar dit mocht niet.

Omdat de fouten die mijn huisarts maakte bij het vitamine B12 tekort, heel veel voorkomen, en er hierdoor ruim 1,6 miljoen mensen slachtoffer zijn, met daarbij het feit dat het voor letselschade slachtoffers bijna onmogelijk is om een eerlijk proces te krijgen, heb ik de rechtszaak toen verplaatst naar de overheid. Want, de overheid is hier al heel lang van op de hoogte, en doet hier niets aan. Ze werken een goede behandeling en informatie zelfs tegen.

Maar, ook hier kreeg ik geen vergoeding voor, voor een advocaat. In eerste instantie stond er op de website van Rechtspraak dat ik het zelf kon doen, maar toen ik de zaak helemaal op papier had gezet, was deze informatie veranderd, en kon het niet. Ook hier heb ik een verzoek voor ingediend om het zelf te mogen doen, maar ook hier weer mocht dat niet. En dat terwijl je volgens de grondwet en de diverse verdragen, recht hebt op een eerlijk proces, rechtsbijstand en niemand je de weg naar de rechter mag ontzeggen.

Omdat ik nu alle wegen in Nederland had bewandeld, heb ik de zaak ongeveer 3 weken geleden opgestuurd naar het Europees Hof voor de rechten van de mens. Met het verzoek om het zelf te mogen doen, en met de vraag of zij deze zaak willen behandelen. Want, ondertussen is mijn vertrouwen in het Nederlands recht, helemaal verdwenen.

Ook in andere richtingen is alles al geprobeerd om de situatie waar ik in zit, op te lossen. Echter, omdat je niet meer kunt werken, vallen alle opties weg om het financieel iets beter te krijgen. Maar ook alles met betrekking tot de overlast van mijn klachten, en de problemen die dit oplevert met de omgeving, is al geprobeerd.

Al 6 jaar in deze situatie

Zo ben ik er al voor verhuist, heb ik zoveel mogelijk geprobeerd te isoleren, gepraat met buren, politie en wijkmeester geprobeerd, en uiteindelijk het stalkdagboek op deze website geplaatst. En zoals gezegd, mijn buren zijn niet de enige. Ik ben er al voor verhuist, en ook op de tuin (waar ik heen vluchtte om weg te zijn bij mijn buren) ontstonden ook problemen, vanwege de hoorbare klachten. En al zou dit nog wel een optie zijn, ze hebben zoveel sociale huurwoningen weggehaald, dat de wachtlijsten enorm zijn gegroeid. In 4 jaar tijd en ik van nummer 8 op de wachtlijst, verhuist naar tussen de 100 en 150.

Alleen, omdat onze huizen aan elkaar zitten (en zij het geen probleem vinden om dag en nacht bezig te zijn), en zij toch wel het verste gaan in het treiteren, hebben mijn buren de grootste invloed op mijn leven.

Ik begrijp echt wel dat het heel vervelend zal zijn, als je constant andermans lichamelijke klachten/ziektes hoort. En daar ook ’s nachts wakker door bent. Ik ben ook heel verdrietig dat de huisarts zoveel fouten heeft gemaakt, dat dit ontstaan is. Maar, ik heb alles geprobeerd om het op te lossen, en mensen die zo doen, praten nooit normaal met me. Ze zijn niet eerlijk, zeggen dat er niets aan de hand is, maar gaan wel treiteren. Daar kun je dan ook niet samen uitkomen.

Hoewel het ondertussen allemaal wel op de blog is beschreven, maar hier nog even een aantal voorbeelden van dingen die gebeurd zijn in de afgelopen jaren, of nog heel vaak voorkomen (vaak zijn het periodes, en dan gaan ze weer over op iets anders). Nogmaals, niet alles heeft met mijn buren te maken, maar veel wel;

          Mensen proberen ’s nachts mijn tuin in te komen, kloppen op het raam of klepperen met de brievenbus (gelukkig doet mijn bel het niet meer). Zoals een paar dagen geleden. Ik heb een bloempot voor de poort staan, om dit een beetje tegen te gaan. Die was een stuk verschoven. Ik werd om 05:00 wakker omdat er met de brievenbus werd geklepperd. Maar uiteraard, met alles wat gaande is, doe ik niet open, als ik niet weet wie er aan de deur is, zeker niet op zo’n tijdstip. Ik ben ook regelmatig wakker geworden dat er mensen in mijn achtertuin waren en voor mijn raam stonden.

         –  De buren zijn constant aan het treiteren en betrekken hier graag heel veel mensen bij. Zo zijn ze soms met hele groepen bezig. Een voorbeeld is het nadoen van geluiden die door mijn ziekte te horen zijn.

          – Geluiden van mijn ziekte worden opgenomen en continu afgespeeld.

          – De halve dag met een hamer ergens op slaan.

          – Omdat ze over me klagen en roddelen, wordt ik door wildvreemden aangesproken op mijn klachten, schreeuwen ze naar me, blokkeren ze mijn auto als ik weg wil rijden etc.

          – Ook geven de buren veel overlast. Hard bonken, stampen, schreeuwen, harde muziek en het liefst tot in de nacht. (dit is nu minder, omdat ik dan het zoem apparaat aanzet als ik ga slapen, zodat ik ze niet zo erg hoor en dan gelijk voor een paar weken. Ik ga niet steeds afwachten of ze weer aan de gang gaan).

          – Het liefst bonken, stampen en slaan ze met deuren als ze denken dat ik rust. Want, ik maak lawaai ’s nachts (door o.a. de slaapstoornissen), dus ik mag ook niet slapen. Echter, door het slaaptekort en de stress, verergeren (hoorbare) klachten juist.

          – In de avond en nacht wordt er regelmatig om mijn huis heen gehangen

         –  Er zijn gaten in de buitenmuur van mijn woning geboord.

          – Er is c.a. 8 keer ingebroken. Dat ik niet huis was, dat ik lag te slapen en dat ik onder de douche stond.

          – Mijn huis is besmeurd met ontlasting

          – Pakketten worden gestolen

          – Mijn visite wordt in de gaten gehouden door de buren

          – Buren proberen alles af te luisteren (klaagt de visite ook over)

          – Ze proberen constant naar binnen te kijken

Dit zijn maar een aantal voorbeelden. Er gebeurd heel veel. De gevolgen hiervan;

         – Ik zit de hele dag met de gordijnen dicht. Alleen het gordijn voor de achterdeur is regelmatig open voor wat licht.

          – Ik durf amper schoon te maken.  Want, als ik geluid maak, komt er vaak weer een hele poos extra ellende van de buren.

          – In het begin dat ik hier kwam wonen, was ik heel blij dat ik een eigen achtertuin had. Maar, doordat ze vervelend gaan doen als ik buiten bezig ben, durf/wil ik niet meer in mijn eentje in de tuin zitten of bezig zijn. Er moet altijd iemand bij zijn. Met als gevolg dat de tuin er niet uit ziet. En daar klagen de buren dan over tegen anderen, terwijl zij de oorzaak zijn dat ik niet rustig in mijn eigen achtertuin bezig kan.

          – Altijd als ik naar buiten stap, heb ik nu een camera die aanstaat bij me. Of het nu is om de deur uit te gaan, afval weg te gooien of iets anders. Ik rook in de deuropening, zodat ik niet steeds buiten in hun zicht sta, en dan ook met de camera aan.

       – Eigenlijk durf ik zelf niet meer over straat. En al helemaal niet ’s avonds. Dan moeten anderen mij ophalen en thuisbrengen, zelfs als ze in het volgende hofje wonen.

          – Voor en achter heb ik nu camera’s. Ook zit alles driedubbel op lot. Ook als ik thuis ben.

         – Ik durf niet meer naar leuke dingen met veel mensen, uit angst dat mensen gaan klagen of vervelend gaan doen over mijn ziektes. Eigenlijk geldt dit voor alles. Ik voel me zelfs niet prettig als ik boodschappen ga doen.

          – Mijn auto heeft meerdere keren onder de verf gezeten

          – Ik loop de hele dag bijna op mijn tenen. Kijk tv met het geluid zo zacht dat je het alleen hoort als er wordt geschreeuwd of de muziek iets aanzwelt.

          – Ook visite vraag ik constant zachtjes te doen, en ik krijg al de zenuwen als ik, of de visite per ongeluk een beker te hard op de tafel zet.

Geen privacy terwijl je je al overal voor schaamt

Altijd bang om te gaan slapen (hoe erg zal het nu weer zijn, en wat zal er vannacht gebeuren)

          – Ook mijn katten laat ik niet meer met een gerust hart buiten. Maar, ik kan ze ook niet binnen houden, en de tuin afzetten is geen optie hier.

Doordat je de hele dag op je hoede moet zijn, zenuwachtig bent (wanneer begint het weer) en zoveel mogelijk oplet omdat je steeds bewijzen moet verzamelen en in de ellende zit, kun je nergens meer van genieten, of je ergens op concentreren. Maar, ook belangrijke momenten worden hier geheel door beïnvloed. Een voorbeeld van vorige week; In maart had ik een katje opgevangen, dat al 21 jaar was. Ze werd ziek, en vorige weekend had ik besloten om haar die maandag in te laten slapen. Ik wilde daarom graag de zondag rustig met haar doorbrengen en haar extra vertroetelen. Maar, omdat de buren weer constant bezig waren, weer dit weer geheel beïnvloed door de stress en afleiding.

Doordat het nu al jaren zo gaat (letterlijk iedere dag is er wel iets, en lange periodes soms iedere dag, dag en nacht), en er is gebleken dat de enige optie die er is om nog rustig en veilig te kunnen leven een vrijstaand huis is met voldoende ruimte eromheen dat anderen niets kunnen horen, is de rechtszaak nog de enige mogelijkheid om hier een positieve verandering in te brengen.

Euthanasie

Daarom heb ik besloten, dat als de rechtszaak nu weer niet lukt, ik euthanasie aan ga vragen. Het is niet zomaar, ik ben hier al zeker 1,5 jaar over aan het nadenken. Vrienden, familie en de huisarts zijn al op de hoogte. Ze zijn het er niet mee eens, maar begrijpen mijn keuze wel. Dit is geen leven. Ik moet constant vechten voor alles, kan niet rustig en veilig leven, niet rondkomen, en er is niets aan te doen, zonder een grote som geld. Of een wonder.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil graag leven. Ondanks dat ik veel niet meer kan, ben ik heel creatief, waardoor ik toch altijd iets kan verzinnen om me mee te vermaken. Ook zit ik al sinds mijn 28e in deze situatie. Ik heb nog heel veel niet kunnen doen, of meegemaakt. Maar, niet op deze manier. Ik ben ziek geworden door een ander zijn fouten, schaam me regelmatig zo erg voor mijn klachten dat ik letterlijk dood neer zou willen vallen, en wordt daar constant mee getreiterd. Ik wil niet de rest van mijn leven doorbrengen op deze manier. Of dat mensen mij (omdat ze me horen en niets vragen, of het horen van anderen) zien als ‘buurtgek’. Want dat ben ik niet. Van mezelf ben ik altijd een heel sociaal, vriendelijk en behulpzaam persoon geweest. Maar dat is allang niet meer zo, omdat ik alleen maar bezig ben met de problemen waar ik in zit. En ik hou het gewoon niet vol op deze manier.

Omdat ik het toch nog wilde proberen, heb ik ook gevraagd om hulp bij de GGZ. En zij willen wel helpen, maar kunnen ook niet toveren. Zo willen ze wel dingen bedenken waar ik plezier aan kan beleven, maar dat werkt dus niet als je zo in beslag wordt genomen door dit. Een andere optie was medicijnen, zodat je jezelf zo verdoofd, dat je het je niet meer aantrekt. Sorry, maar dat doe ik niet. Ten eerste vind ik dat ik niet in zo’n situatie zou hoeven te leven, ten tweede veranderen die medicijnen je persoonlijkheid nog meer. En dat wil ik ook niet.

Het bericht van het Europees Hof voor de rechten van de mens afwachten

Ik weet niet precies wanneer ik iets te horen krijg van het Europees Hof van de rechten van de mens. De zaak ligt daar nu 2 weken, maar het kan best nog even duren. Ik ga er maar vanuit dat ook zij de zaak niet gaan behandelen, of toestemming geven. Het lijkt of het recht niet meer bestaat. Tevens zou het betekenen dat het een hele grote zaak wordt. En dat zij dan de verantwoording hebben om te oordelen over het feit dat er nu in Nederland zoveel mensen ziek worden gehouden. Als zij mij in het gelijk stellen, zal dit miljarden aan inkomsten kosten bij de farmaceutische en medische industrie. Dus ik acht de kans zeer klein.

Het komende jaar wil ik dan graag nog gebruiken om door te brengen met de mensen waar ik van hou, en die mij toch al die tijd zijn blijven steunen. Tevens wil ik zelf alvast zoveel mogelijk regelen, en bijvoorbeeld een goed thuis zoeken voor mijn katjes, zodat ze als het zover is, zeker weten iemand hebben die goed voor ze zal zorgen. Het aar daarop zal dan het euthanasie traject van start gaan…

Wel wil ik proberen de komende tijd mezelf af te leren om helemaal op mijn tenen te lopen. De moestuin heb ik nu weg gedaan, en alle spullen die daar stonden, zijn mee naar huis gegaan. Mijn hele huis staat ondertussen vol spullen, waarvan de helft weg kan. Ook moet er deels opnieuw ingericht worden hierdoor. Tevens wil ik, in een redelijk schoon huis wonen. Ik hoop dus dat dit kan, zonder dat er weer steeds ‘wraak’ bij de buren vandaan moet komen. Want ik doe mijn best om dit zachtjes te doen, maar het is onmogelijk om zulke dingen helemaal geluidloos te doen.

Wanneer ik bericht heb ontvangen van het Europees hof voor de rechten van de mens, zal ik dat weer delen op de blog. Het is niet goed om hoop te hebben, maar toch, hoop ik dat ik een eerlijke kans krijg, en nog een mogelijkheid op een rustig en fijn leven.

Liefs,

       Linda

Related Posts