Menu Sluiten

Eis schadevergoeding Nederlandse Staat

Zoals beloofd zal ik hier de eis tot schadevergoeding van de Nederlandse Staat neerzetten. Misschien kun je hem eens gebruiken als voorbeeld, maar onthoud wel dat ik geen advocaat ben. Ik weet dus niet zeker of het zo aan alle eisen voldoet. Dit was de dagvaarding die ik gemaakt had, alleen heb ik hem aangepast naar schadevergoeding.

Helaas pas ik de dagvaarding wel aan. Privé gegevens zoals namen van artsen en getuigen, medische dossiers of getuigenissen die liever niet openbaar gedeeld worden, haal ik eruit. Er zal echter nog voldoende overblijven om te zien waar het om gaat, en dat er veel bewijsstukken zijn. Omdat dit veel werk is, zal ik stukje bij beetje alles proberen toe te voegen.

Eis tot schadevergoeding

 

Heden de         04-03-2021                                                                       vier maart tweeduizendeenentwintig

Ik, Linda DE KLERK;

 

Eis een schadevergoeding van:

 

De publiekrechtelijke rechtspersoon de STAAT DER NEDERLANDEN ( Tweede Kamer, Ministerie van veiligheid en Justitie, Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en sport), zetelend te Den Haag.

Wegens:

 

1 Het door de Nederlandse Staat niet nakomen van het recht op gezondheidszorg conform Artikel III-179 de Nederlandse grondwet, artikel 35 HANDVEST VAN DE GRONDRECHTEN VAN DE EUROPESE UNIE en gelijkluidende artikelen in andere verdragen (Voorbeeld)

1.2 Sinds 2015 heb ik geprobeerd mijn voormalige huisarts aansprakelijk te stellen (productie 1). Deze heeft 7 fouten gemaakt met het vitamine B12 tekort dat ik had, waardoor ik ondertussen 21 diagnoses heb (productie 2 + 3 + 4 +5). Te zien aan de diagnoses is dat alles in mijn lijf is aangetast door het tekort (zenuwen, spieren, organen, botten, hersenen, vaten, slijmvliezen, kraakbeen). Echter blijkt uit het dossier dat hij nog eens 9 fouten heeft gemaakt (productie 6). De fouten van deze huisarts zijn allemaal vastgesteld door andere artsen en deskundigen , tevens meervoudig onderbouwd met wetenschappelijke bewijzen zoals onderzoeken, het Farmacotherapeutisch Kompas en de bijsluiter van het medicijn (producties 7 + 78).

1.3 Bij nader onderzoek, blijkt ook bijna iedere andere arts 1 of meer fouten te hebben gemaakt. Het gaat hierbij om fouten die eenvoudig te voorkomen waren geweest als de artsen bloeduitslagen serieus hadden genomen, degelijk onderzoek hadden gedaan en bijvoorbeeld in een bijsluiter hadden gekeken. Van de 22 artsen die ik in totaal heb bezocht, zijn er 16 geweest die fouten hebben gemaakt (exclusief verzekeringsartsen) (producties 4+8). Sinds dat ik ontdekt heb wat er mis is gegaan, is het een gevecht geweest om de goede diagnoses en behandeling te krijgen. Ten eerste wil geen arts aan vitamine B12 tekort (Zie 2.2.), ten tweede wil een arts niet meer meewerken als blijkt dat je een andere arts beschuldigd van fouten. Dit is te zien in de medische dossiers (producties 2,3,4), aan het feit dat ik meerdere artsen met dezelfde specialisatie heb moeten bezoeken. Voor diverse van deze artsen moest ik ver reizen, terwijl ik daar niet het geld voor heb, en hier altijd hulp bij nodig heb.

1.4 Een van de fouten die regelmatig herhaald is, het vaststellen van diagnoses die geen ziekte zijn, maar een klachtenpatroon, zonder te kijken naar een lichamelijke oorzaak (zoals de PDS, Fibromyalgie, PMS). Als je 1 of meerdere van deze diagnoses hebt gekregen, vinden artsen al snel dat het valt onder “somatische stoornissen”. Wat letterlijk betekent dat het tussen de oren zit, maar onder artsen betekend deze stempel “figuurlijk tussen de oren”. Met als gevolg dat er hierna niet meer serieus wordt gekeken en onderzocht wordt, en de volgende klachten ook maar onder dat kopje worden geschoven. Met als gevolg dat je steeds zieker wordt, want de oorzaak wordt niet behandeld en aangepakt. (producties 2,3,5,8).

1.5 Naast het bovenstaande, kon ik niet meer bij deze huisarts blijven. Ik heb eerst een gesprek met hem gevoerd. Daarin heb ik de juiste behandeling gevraagd en onderbouwd, gevraagd dat als bleek dat ik de B12 pillen niet opnam waar ik de B12 dan wel uit moest halen, en hoe hij op het protocol van zijn praktijk was gekomen, aangezien er nergens staat dat 5 injecties de juiste behandeling is. Daar had hij niets op te zeggen. Ook heb ik hem gevraagd of hij zich hierin wilde verdiepen, en dan andere patiënten beter wilde helpen. Maar hij vond dat niet nodig. Op dat punt heb ik besloten hem aansprakelijk te stellen. Mede omdat hij na alle informatie, nog steeds niet de juiste behandeling wilde geven. Ik moest op zoek naar een andere huisarts (zie opname gesprek USB). Het heeft een halfjaar geduurd voordat ik een huisarts had gevonden, die mij op de juiste manier wilde behandelen. Ondanks dat de juiste behandeling al tientallen jaren in de bijsluiter van het medicijn staat, en op het Farmacotherapeutisch Kompas, wilde geen huisarts in Den Helder deze geven (productie 7 en getuige).

1.6 Tevens heeft mijn huidige huisarts ook al meerdere fouten gemaakt; Ik had haar in het begin alle informatie gegeven over vitamine B12 tekort. Deze had zij gelezen, en ik mocht patiënten doorsturen. Zij zou ze dan juist behandelen. Helaas heb ik dit een aantal keren gedaan, maar dat liep niet goed af voor de patiënten, zij werden o.a. weg gestuurd met de mededeling dat het “tussen de oren zat”. Tevens is er een paar jaar geleden een scan gemaakt van mijn darmen. Tijdens het bespreken van de uitslag gaf de huisarts aan dat alles in orde was. Thuis, bij het openen van het bestand, las ik “mogelijke tumormassa”. Ik heb toen een afspraak gemaakt om dit te bespreken. Het resultaat; de huisarts zat tegen mij te schreeuwen. Uiteindelijk heeft ze ook nooit aangegeven dat dit nog eens gecontroleerd moest worden. Daar moest ik zelf om vragen (productie 3). Bij deze scan heeft het ziekenhuispersoneel weer een fout gemaakt. Zij hadden mij niet verteld wat te doen na de scan, om de vloeistof die ik ervoor moest drinken, weer uit mijn lijf te krijgen. Ik ben daardoor 5 dagen hartstikke ziek geweest (productie 3). Naast het voorgaande moest ik iedere keer weer in discussie met de assistentes van de huisarts. Dan vonden ze dat ik teveel injecteerde, of dat de waarde maar eens nagekeken moest worden (waarvan zelfs het NHG aangeeft dat dit geen zin heeft).

1.7 Toen de Covid maatregelen van start gingen, kreeg ik een telefoontje van de huisarts assistente. Ze zouden de vitamine B12 injectie voorlopig niet meer zetten. Terwijl deze van levensbelang is, en het stoppen hiervan de schade nog groter kan maken. Ik heb dit nogmaals aan de assistente uitgelegd, en zij is er van op de hoogte welke schade ik heb door het onbehandelde vitamine B12 tekort (productie 5). De huisarts belde daarop terug met de mededeling dat het RIVM de B12 injecties niet op de lijst met noodzakelijke handelingen had gezet, dus zij dit niet hoefde te doen. En dat terwijl het wel op de lijst met noodzakelijke medicatie van het WHO staat (productie 10).Het RIVM heeft uitgelegd geen maatregelen, maar richtlijnen op te geven. Echter, verstrekken zij zo wel dodelijke informatie (productie 11). Van de huisarts moest ik maar zorgen dat de thuiszorg het ging doen. Ik heb die ochtend 24 telefoontjes moeten plegen, naar diverse instellingen en bedrijven. En vriendinnen (die durfden niet) om te vragen of zij het wilden doen. Maar allen hadden het te druk, en vonden dat dit de verantwoordelijkheid was van de huisarts. (producties 12)

1.8 Toen ik de huisarts belde met de mededeling dat iedereen vond dat het haar verantwoordelijkheid was, en nogmaals aangaf dat ik echt die injecties nodig heb, besloot zij dat ik zelf maar moest injecteren. Zonder uitleg, zonder het ooit gezien te hebben, en terwijl ik al mijn hele leven een fobie voor naalden heb (2 + 4). Door de hulpgroep op Facebook en YouTube heb ik uiteindelijk geleerd hoe het moest. Maar het lukte mij pas na 1,5 maand (omdat ik heel ziek was 5 weken lang) om mijn angst iets opzij te zetten, en te proberen. Uiteindelijk, na nog eens weken oefenen met behulp van 2 vriendinnen, is het mij gelukt om te injecteren. Hierdoor is de schade die er al was, nog een stuk groter geworden. Er ziektes verergerd alsmede de zenuwschade.

1.9 Naar aanleiding van het bovenstaande heb ik het bestuur van de praktijk nog een e-mail gestuurd omdat ik het er niet mee eens was (productie 9). Maar daar werd niet op gereageerd. Wel waren de assistentes van de huisarts ineens een stuk onvriendelijker. Toen ik er de vorige keer was voor de prikpil, bezorgde de assistent me met opzet een hele pijnlijke blauwe plek. (De basisregel van het injecteren is dat je niet mag wrijven achteraf. En dat heeft ze een hele poos met veel ophef staan doen).

1.10 Het is regelmatig voorgekomen dat een arts nog iets wilde proberen voor mijn gezondheid (producties 3  + 4), maar dat ik helaas moest weigeren vanwege de kosten die dan niet vergoed worden. Zie bijvoorbeeld het dossier van de KNO arts. Die wilde dat ik een snurkbeugel zou proberen, maar dat wordt niet vergoed. Ik kon het niet betalen, al maakte hij ervan dat ik  niet wilde. Hij begreep niet dat als je per week €60,- hebt voor alle boodschappen, dat je die al niet eens kunt doen. Uiteindelijk heb ik een goedkope versie besteld (met geleend geld), waardoor ik nu chronisch een ontsteking in mijn gehemelte heb. Bovendien verergerde het de andere slaapstoornissen.

1.11 Volgens de internist zou ik een poos probiotica moeten gebruiken (productie 4). Dit is veel te duur. Ook zou ik bepaalde diëten moeten proberen (productie 4). Maar ook dat is veel te duur. Het wordt niet vergoed door de verzekering, en ook niet door de bijzondere bijstand in mijn gemeente. U kunt gemeente Den Helder bellen om dit na te vragen. Tegenwoordig zeggen ze bij onze gemeente bij de bijzondere bijstand “Als de verzekering vind dat het niet vergoed hoeft te worden, vinden wij dat ook”.

1.12 Tevens heeft neuroloog … Cannabis thee voorgeschreven, wat de huisarts heeft overgenomen (producties 4+ 13), omdat dit het enige is dat helpt tegen de zenuwpijn. Hier zijn (nog) geen medicijnen voor. Het is niet zo dat ik de hele dag onder invloed wil zijn, absoluut niet. Maar vooral als het slecht weer is, kan een klein beetje Cannabis een heel verschil maken in het functioneren op een dag. Maar ook dit wordt niet vergoed. Uiteraard ook niet door de bijzondere bijstand, omdat het onder “drugs” valt.

1.13 Naast het bovenstaande heb ik al een jaar een nieuwe bril nodig. Maar, ook die kan ik niet betalen (Zie productie 80 en map financiële schade). En al jaren moet ik naar de tandarts. In 2016 heb ik een opgave gehad (productie 14), omdat ik toen naar de tandarts moest voor een controle, omdat ik anders verwijderd zou worden uit het patiënten bestand. Omdat de tandarts wist dat ik het niet kon betalen, heeft hij een opgave gemaakt, in de hoop dat ik het even later wel kon betalen. Echter, sindsdien ben ik nooit meer heen geweest, en ondertussen ben ik dan ook verwijderd uit hun bestand (productie 15). Terwijl 4 jaar geleden al uit de opgave bleek dat ik een behoorlijk slecht gebit had, heb ik hier nooit iets aan kunnen laten doen vanwege de hoge kosten. (Het is mooi dat je betalingsregelingen aan kunt gaan, maar ook dat houd een keer op. Alle kleine bedragen worden ook een groot bedrag tezamen).

1.14 Maar ook de foliumzuur, vitamine D, ijzer, calcium, maagzuurtabletten, neusdruppels, standaard pijnstillers en hooikoorts tabletten worden niet vergoed. Of de diverse zalven die ik nodig heb. Dit zijn allemaal zaken die ik standaard of heel regelmatig nodig heb. Sommige middelen zijn deels aftrekbaar via de belasting, maar dit wordt ook steeds minder. Bovendien moet je het nog wel eerst betalen terwijl je er het geld niet voor hebt (productie 18).

1.15 Er zijn standaard leveringsproblemen met meestal dezelfde medicijnen (Hiervoor kunt u …. bellen). Dit duurt al een paar jaar. Maar het zijn medicijnen, die voor mij noodzakelijk zijn om te kunnen functioneren. Bijvoorbeeld de prikpil, die zorgt ervoor dat ik niet zo ziek wordt als het tijd is voor de menstruatie. Of de Sucralfaat. Hier zijn soms vervangende middelen voor, maar die werken helemaal niet. En zonder, kruip ik binnen een paar dagen over de grond van de pijn vanwege de chronische maagslijmvliesontsteking die dan doorzet. Maar, bijna iedere 3 maanden zijn er moeilijkheden om deze medicijnen te krijgen.

1.16 Het gebeurt ook dat je bericht krijgt dat medicijnen schadelijk zijn. Zo gebruikte ik al een aantal jaren Ranitidine, maar kreeg ik bericht dat ik deze niet meer mocht gebruiken omdat ze kankerverwekkend bleken te zijn (productie 16). Fijn, als je ze al jaren gebruikt. Tevens zijn er bijvoorbeeld middelen, zoals Diclofenac (productie 17), die voor herseninfarcten blijken te zorgen. Maar, dit middel wordt nog steeds veelvuldig voorgeschreven.

1.17 Sinds een aantal maanden is er een probleem ontstaan met de vitamine B12 ampullen (Hydroxocobalamine). Er zijn 2 merken op de markt. De eerste is Takeda, een biologisch middel van natuurlijke bestanddelen. Het tweede middel is Centrafarm, een middel met Benzylalcohol. Deze is schadelijk, en zeker op de lange duur (productie 38). Of voor baby’s, maar wordt wel bij zwangere vrouwen geïnjecteerd. Nu heeft pas geleden Centrafarm beloofd dat er ampullen op de markt gaan komen zonder Benzylalcolhol, maar dit gaat wel een aantal jaren duren. Naast dat er Benzylalcohol in zit, heeft dit merk ook eerder bijwerkingen (zoals acne), dan Takeda. Iedereen wil graag veilig injecteren, en wil dus ook de Takeda (in ieder geval de patiënten die hiervan op de hoogte zijn). Ineens, na jaren dat dit prima ging, wordt volgens veel apotheken de Takeda niet meer vergoed, maar alleen de Centrafarm. Patiënten zijn dus verplicht, terwijl er een gezonder alternatief is, om met een schadelijk middel te injecteren. En het vreemde is, dat Zorginstituut Nederland aangeeft dat Takeda wel volledig wordt vergoed (productie 39). Het is zelfs al diverse keren voorgekomen, dat iemand een verpakking had van Takeda, maar met daarin de ampullen van Centrafarm. Indien gewenst.

1.18 Artsen houden elkaar de hand boven het hoofd; Zoals eerder al te lezen was, wil een huisarts geen patiënt van een andere arts overnemen als deze fouten heeft gemaakt. Ook willen ze geen fouten bevestigen, of verhelpen (geen arts wilde de juiste behandeling geven). Voor de aansprakelijkstelling van de huisarts vinden letselschade advocaten het nodig dat je een medische expertise uit laat voeren (producties 19 + 20 +21). Dit is een arts van hetzelfde niveau, die de handelingen en eventuele fouten van de beschuldigde arts beoordeelt. Ik heb 1 arts gevonden die dit wilde doen. Echter, uit zijn rapport blijkt dat hij niet eerlijk is (productie 22 + 23). Daarna ben ik nog opzoek geweest naar een expertise arts, maar aangezien maar 3%-5% het B12 tekort tijdig ziet en direct juist behandeld, is het haast onmogelijk om een arts te vinden die hier juist over kan oordelen (zie ook het volgende punt inclusief de onderbouwing). En degene die hier wel goed over kunnen oordelen, durven zich er niet mee te bemoeien (productie 24). Die hebben vaak al last met andere artsen, omdat zij het wel goed doen. Uiteindelijk had ik een arts die het wilde doen, maar omdat mijn advocaat/advocaten te traag was/waren, is dit niet gelukt (producties 20+25). Daarna zei hij geen tijd meer te hebben (productie 26).

1.19 De internist … heeft uitgelegd dat een van de redenen is dat ik nu niet verbeter, waarschijnlijk komt door de stress waar ik dagelijks mee te maken heb (producties 4+28). (Naast het feit dat er te laat en te weinig is behandeld, zoals bevestigd in de zaak vd Berg). De vitamine B12 ruimt eerst de afvalstoffen van de stress op, alvorens het aan de slag gaat om het lichaam te herstellen. En bij mij is de stress zo hoog, dat er dan waarschijnlijk te weinig B12 over is, om te kunnen herstellen.

1.20 Uit alle voorgaande punten blijkt dat artsen structureel fouten maken (zie ook punt 2). Ook worden noodzakelijke en voorgeschreven middelen niet vergoed en weigeren artsen op de juiste wijze te behandelen met vitamine B12 tekort. Daarnaast zijn er bijna standaard leveringsproblemen met noodzakelijke medicijnen, en geven overheidsinstanties, zoals het RIVM schadelijk advies m.b.t. de gezondheid. Tevens  houden artsen elkaar een hand boven het hoofd, waardoor het een strijd is om na de fouten van een arts, goed geholpen te worden, en eerlijke informatie te krijgen. Omdat dit alles structureel blijkt te zijn, en al heel lang bekend is bij onze staat (zie punt 2), maar zij hier weinig aan doen om dit te veranderen, ben ik van mening dat zij verantwoordelijk zijn voor de schade die ik heb geleden, en lijd. Er zijn immers diverse verdragen, en de grondwet waarin staat dat de Nederlandse staat verantwoordelijk is voor de kwaliteit van de gezondheidszorg. Tevens dat zij er verantwoordelijk voor zijn zich in te zetten om deze te verbeteren, en iedere burger recht heeft op zorg (productie 29).Heel belangrijk hierin, is dat in onze rechtstaat, de burger zich aan de wet moet houden, maar dat de staat dit ook dient te doen.

2 Het door de Nederlandse staat niet nakomen van de bescherming van de volksgezondheid en het bevorderen van de volksgezondheid conform artikel III-179 en 22 grondwet, artikel 35 HANDVEST VAN DE GRONDRECHTEN VAN DE EUROPESE UNIE en gelijkluidende artikelen in andere verdragen en de mensenrechten.

2.1 Tegenwoordig wordt er geklaagd, mede door de staat, dat er zoveel zieke mensen zijn die een uitkering nodig hebben. En dat er zoveel verwarde mensen op straat zijn. Niet voor niets zijn er reclames ontwikkeld waarin uitgelegd wordt hoe je met zo’n persoon omgaat als je deze tegenkomt (productie 30). En dit terwijl de staat op de hoogte is van een groot deel van de oorzaak hiervan, maar weigert er iets aan te doen.

2.2 Per jaar worden er structureel heel veel medische missers gemaakt (productie 31). In totaal komt dit, na een redelijke schatting a.d.v. bekende cijfers gaat het om 2.249.600 medische missers per jaar. Een onderdeel hiervan is het feit dat c.a. 10% van de gehele bevolking een symptomatisch B12 tekort heeft, maar niet wordt geholpen (productie 32 + 33). Naast de personen met een symptomatisch tekort, zijn er nog de mensen die (nog) geen  klachten hebben van een tekort. Helaas blijkt uit onderzoeken, de berichten van artsen en van wanhopige patiënten dat maar 3-5% van de artsen een vitamine B12 tekort tijdig signaleert (zie productie 81). Al deze dan gesignaleerd is, wordt deze vaak niet juist behandeld, waardoor schade juist groter wordt. En dit terwijl de juiste behandeling al tientallen jaren in het Farmacotherapeutisch Kompas en de bijsluiter van het medicijn staan (productie 34+ 35).

2.3 De Nederlandse staat is hiervan op de hoogte. Ze zijn aangeschreven/hebben al veel e-mails ontvangen van patiënten. En niet alleen van patiënten, maar ook van organisaties en artsen die zich hiervoor inzetten. Tevens is hier veel over te vinden op internet, en is het al meermalen in het nieuws en in de kranten geweest (productie 36). Maar, terwijl een langdurig en onbehandeld vitamine B12 schadelijk is, met ernstige gevolgen van dien, tot zelfs de dood (productie 11 + 37), doet de staat hier niets aan. Sterker nog, zij hebben een reclame ontwikkeld die je o.a. regelmatig tegen kunt komen op Facebook, via de pagina van het Ministerie van Volksgezondheid, die miskramen kan veroorzaken. De reclame pleit ervoor dat er tijdens zwangerschap foliumzuur ingenomen moet worden. Echter is allang bewezen dat dit gevaarlijk is, zonder vitamine B12 (productie 40). Niet alleen ik, maar meerdere mensen hebben hier al opmerkingen over geplaatst bij de betreffende reclame. Dan verdwijnt hij weer even, maar na een poosje komt hij toch weer voorbij. Ook het Ministerie van Volksgezondheid een reclame voor vegetarisch eten, zonder erbij te vermelden dat er dan een vitamine B12 tekort kan ontstaan, aangezien vitamine B12 alleen voorkomt in dierlijke producten.

2.4 Tevens het RIVM (welke volgens patiënten ook al meermalen is aangeschreven over de problemen rondom het vitamine B12 tekort), wat een onderdeel is van de Nederlandse staat, promoot het gebruik van foliumzuur tijdens de zwangerschap, zonder vitamine B12. Daarnaast hebben ze wel veel artikelen gepubliceerd over het feit dat het gebruik van extra foliumzuur een vitamine B12 tekort kan maskeren, maar terwijl een vitamine B12 tekort zelf dodelijk kan zijn, wordt hier met geen woord over gerept (productie 41).

2.5 Helaas deelt het NHG (Nederlandse Huisartsen Genootschap) ook al jaren foutieve/onvolledige informatie met huisartsen over het vitamine B12 tekort. Hier wordt niets aan gedaan. Het B12 Institute, toen nog de B12 Research Group, heeft naar aanleiding van deze informatie, een brief gestuurd naar het NHG. Deze brief hebben zij online openbaar gedeeld. Het NG weigert de informatie naar juistheid aan te passen, en blijft bij zijn eigen informatie. Maar, als je kijkt naar de onderzoeken waar het NHG deze informatie op baseert, valt het op dat al deze onderzoeken kortdurend (1 tot enkele weken) zijn, en kleinschalig. Bovendien zegt het NHG informatie uit deze onderzoeken te halen, terwijl de onderzoeken soms het tegenovergestelde melden. Terwijl het Institute, en de overige artsen en organisaties die in deze zaak voorkomen in de producties, langdurige en grootschalige onderzoeken hebben uitgevoerd (productie 42).

2.6 Naast bovenstaande is er afgelopen jaar ook nog een campagne gestart vanuit het Citrienfonds, die nog veel meer schade geeft voor patiënten, en de strijd voor een juiste behandeling nog heviger maakt. Het is een campagne om artsen te leren zoveel mogelijk patiënten te weren die om bloedonderzoeken vragen voor vitamine D en B12. Ze hebben zelfs reclamemateriaal ontwikkeld voor in de wachtkamers, met foutieve informatie over deze tekorten, en houden onderling wedstrijdjes van wie de meeste patiënten kan weren (zie productie 82 en de podcast op de usb).

2.7 Vitamine B12 tekort wordt vaak verward met andere ziektes en klachten en/of veroorzaakt deze; alzheimer, dementie, hartinfarcten, herseninfarcten, verwardheid, psychoses, depressiviteit, burn-out, autisme, overspannenheid, MS, PDS, PMS, CVS, diverse kankersoorten, Fybromyalgie, migraine, tinitus, vaatziekten, gecombineerde strengziekte, neuropathie, miskramen etc..(producties 33 + 37 + 43 ).

Veelvoorkomende klachten: slecht kunnen lopen (en evt. uiteindelijk permanent in een rolstoel belanden), problemen met oren, problemen met ogen, zenuwpijn, uitval van handen, voeten, armen en benen, hoofdpijn/migraine, misselijkheid, brandend maagzuur, spierpijn, spierkrampen, menstruatieproblemen, moeheid, oververmoeidheid, gespannenheid, prikkelbaarheid, geheugenproblemen, concentratieproblemen, overgevoeligheid voor licht, geluid en drukte, hartproblemen, vaatproblemen, “interne kachel is stuk, dus of heel koud of heel warm, uitslag, eczeem, keelpijn, problemen met stembanden, moeilijk kunnen slapen, slaapstoornissen, duizeligheid, diarree of verstopping,  maagslijmvliesontstekingen, afasie, onrustig zijn, depressief, ongeduldig zijn etc. (Productie 88).

2.8 Het gevolg van al het bovenstaande is, dat iemand die ziek is, naar de dokter blijft gaan (tot deze het opgeeft met alle gevolgen van dien), en allerlei onderzoeken voorgeschreven krijgt, consulten en medicijnen, die niet eens van toepassing zijn. Of niet nodig zouden zijn wanneer er eerst wordt gekeken naar een B12 tekort. Dit levert per jaar miljarden op in de medische wereld  (productie 44) en farmaceutische industrie (productie 45), wat de enige denkbare reden zou kunnen zijn, aangezien het hier om mensenlevens gaat.

2.9 Naast de opbrengsten voor de medische wereld en farmaceutische industrie, levert het aan de andere kant hoge kosten op van miljarden aan uitkeringen (productie 46) en zorgverzekeringen (productie 47). Hier komen ook nog kosten bij voor bijvoorbeeld hulpmiddelen en thuiszorg. Niet voor iedereen, maar heel veel patiënten zijn ondertussen dusdanig beperkt dat zij veel dingen niet meer zelfstandig kunnen doen. En als het tekort maar lang genoeg duurt, komt dat vanzelf, tenzij de patiënt er al eerder aan overlijdt door bijvoorbeeld de hersen-of hartinfarcten die door een tekort worden veroorzaakt (productie 37). Dit zou niet nodig zijn, als mensen juist worden behandeld.

2.10 Het gevolg voor een patiënt, als deze door blijft zoeken naar oorzaken en er steeds meer klachten bij krijgt, is vaak dat een arts dan zegt dat het “tussen de oren zit” (producties  4 + 30 + 43). Naast de genoemde producties lees je deze diagnose bijna bij alle artsen en deskundigen die zich hiervoor inzetten, of in de verhalen van patiënten. Hierdoor wordt een patiënt nergens meer serieus genomen, maar deze wordt wel steeds zieker. Naast dat dit onterecht veel geld kost, is dit een enorme lijdensweg voor alle slachtoffers. Wanneer een patiënt er uiteindelijk zelf achter komt wat er mis is, begint het gevecht helemaal. Geen arts wil luisteren, of lezen. Ze doen het af als “hype”, of zeggen, terwijl de informatie is gebaseerd op grootschalige onderzoeken “Ik geloof er niet in”. Terwijl een onbehandeld tekort dodelijk is. Toch weigeren artsen de juiste behandeling te geven, en vaak zelfs door te sturen. Gevolg is dat de patiënt op zoek moet naar een nieuwe (huis)arts, maar zie die maar te vinden in jouw buurt, als maar 3%-5% van de artsen dit juist doet

2.11 De conclusie die we uit bovenstaande informatie kunnen trekken, is dat er in Nederland ongelooflijk veel medische fouten worden gemaakt. Bijna 2,3 miljoen per jaar. De artsen krijgen al jaren de juiste informatie aangeboden in bijsluiters, van patiënten en andere artsen, maar weigeren het vitamine B12 tekort tijdig en juiste te behandelen. Tevens is de Nederlandse staat hier al vele malen op gewezen, maar doen zij hier helemaal niets aan. Ook is het al jaren bekend dat je als slachtoffer van een medische misser, geen eerlijk proces krijgt, terwijl dit wel in de grondwet staat (zie het volgende punt).Het lijkt er dus op, dat er aan alle kanten bewust wordt tegengewerkt om dit op te lossen. De enige reden die daarvoor zou kunnen gelden, is dat het nu (onterecht) miljarden oplevert in de medische in farmaceutische industrie. En dat terwijl onze staat verantwoordelijk is voor het volk en de volksgezondheid, en dit probleem mensenlevens kost. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk als je kijkt naar het leed van de slachtoffers. Het wordt tijd dat hier iets in veranderd, en mensen goed geholpen gaan worden. Net als de burger, dient de Nederlandse staat zich aan de wetten en verdragen te houden (productie 29). Naast het bovenstaande wordt er ook nog eens gediscrimineerd; Voor bijna alle letselschadeslachtoffers is er een fond voorde geleden schade. Enkel slachtoffers van medische missers kunnen nergens terecht.

3 Het door de Nederlandse staat niet nakomen van de rechten, recht op een eerlijk proces, toegang tot een rechter en recht op gelijke behandeling conform artikel 6 EVRM, artikel 1 en 17 grondwet,  en gelijkluidende artikelen in andere verdragen

3.1 Al ruim 5 jaar probeer ik mijn voormalige huisarts aansprakelijk te stellen (productie 1). Uit de onderstaande punten zal blijken, dat niets hierin eerlijk gaat, en dat je als slachtoffer van medische missers geen rechten hebt. Dit zorgt ervoor, dat je naast het gevecht met je gezondheid en eventueel de artsen, ook nog eens ongelooflijk moet vechten voor iets waar je gewoon recht op hebt volgens de diverse wetten en verdragen. Omdat het mij uiteindelijk niet gelukt is omdat ik al niet eens bij een rechter kon komen, en er geen andere mogelijkheden waren, heb ik uiteindelijk besloten om de rechtszaak naar de Nederlandse staat te verplaatsen.

3.2 Vanaf 2015 t/m 2018 heb ik een letselschade advocaat gehad. In het eerste gesprek kwam ze heel vlot en daadkrachtig over. Ik heb dit gesprek met een vriendin erbij gevoerd (getuige: …), zodat zij kon helpen oordelen. Ze was het hier mee eens. Echter, zodra de overeenkomst getekend was, veranderde dit (producties 20 + 48). Het eerste half jaar heb ik zoveel mogelijk bewijzen moeten verzamelen en naar haar doorgestuurd. Echter, ze reageerde nergens op. Ook na diverse malen aanspreken, bleef alles heel langzaam gaan. Ze deed weken, en vaak maanden over antwoorden, iets in elkaar zetten etc.. Maar, daarnaast heeft ze ook nog vele fouten gemaakt. Omdat het aanspreken erop niet hielp, heb ik eerst geprobeerd een klacht bij het kantoor waar ze werkzaam was, neer te leggen (dit was telefonisch). Echter, dat bleek niet mogelijk, want het zou allemaal wel meevallen.

3.3 Toen heb ik contact gezocht met de Deken van Advocaten van Noord Holland (productie 48), de provincie waar mijn advocaat werkzaam was. Maar, de Deken wilde niets doen. Uiteindelijk heb ik toch weer een officiële klacht neergelegd bij het kantoor zelf  (productie 20), waarop ik het bericht kreeg dat mijn advocaat op dat moment plaatsvervangend klachtenfunctionaris was. Ze zei letterlijk dat ze het “geen leuke zaak vond en hem daarom op de lange baan schoof”. De vriendin die toevallig naast mij zat toen de advocaat belde, viel bijna van haar stoel. Ze weet dit zelf niet meer, maar wat ze nog wel weet, is dat ze hoorde hoe de advocaat tegen mij zei dat ik ‘niet zo moest zeuren’ (getuige; …). Terwijl ik toen al een aantal jaren in een noodsituatie zat (productie 49), deed mijn advocaat weinig dan fouten maken, en ik moest opzoek naar een andere advocaat van haar.

3.4 Halverwege 2018 ben ik, vanwege de fouten van de advocaat, al op zoek geweest naar een andere advocaat (zonder dat mijn advocaat die ik toen had het wist). Ik had een stichting (…) benaderd (productie 50), en daaruit kwamen een advocaat en jurist gezamenlijk op bezoek om alles door te spreken. Omdat toen het kort geding (productie 51) nog in gang was, wilden ze de zaak niet direct overnemen, maar op de achtergrond meehelpen, totdat het kort geding klaar was. Dan zouden zij beslissen of ze de zaak wilden overnemen. We bespraken dat er nog een expertise nodig was, en ik wist een goede arts hiervoor. Helaas wilde de arts het wel doen, maar omdat de jurist en advocaat hem maar niet antwoordden, had hij daarna geen tijd meer (productie 50). Hierna besloten zij om de zaak niet over te nemen, waar ik het mee eens was aanzien ze nu al niet deden wat beloofd was, en mij misschien de enige kans op een eerlijke expertise hadden gekost.

3.5 Met mijn toenmalige advocaat hebben we het nogmaals geprobeerd met deze expertise. Maar ook zij deed er zo lang over, dat de arts niet meer wilde (productie 20, laatste pagina’s). (Achteraf heb ik begrepen, van een deskundige die regelmatig met hem overlegd) dat hij van zijn ziekenhuis geen B12 patiënten meer mag aannemen).Dit was voor mij de druppel. Ze maakte fout op fout, deed overal onredelijk lang over terwijl ze wist dat ik in een noodsituatie zat, en nu kostte ze me ook nog de enige kans op een eerlijke expertise. Na het bespreken van de klacht zoals eerder genoemd, moest ik opzoek naar een nieuwe advocaat.

3.6 O.a. door het Juridisch Loket werd aangegeven dat ik echt een letselschade advocaat moest hebben, en hier geen andere voor mocht vragen. De vorige keer had ik er in totaal zo´n 20 aangeschreven in de omgeving, dus nu moest ik verder weg gaan zoeken. Aangezien er in de expertise al een aantal fouten waren erkend (productie 22), en de tegenpartij de zaak zelfs af had willen kopen (productie 52), met daarbij nog alle bevestigingen van artsen en deskundigen, dacht ik dat ik snel een advocaat zou vinden.

3.7 Ik moest c.a. 50 advocaten benaderen, voor ik iemand vond die de zaak wilde doen. Er zat er wel 1 tussen die me probeerde te helpen met advies en het vinden van een andere, maar hij had zelf helaas geen tijd. Ik had een lijst bijgehouden, maar die ben ik helaas kwijt geraakt. Een veelgenoemd argument om de zaak niet aan te nemen, was het feit dat de expertise niet volledig was. Ondanks dat ik alles al door meerdere artsen en deskundigen bevestigd had gekregen, en het meervoudig met wetenschappelijk bewijs heb onderbouwd, moest alles op 1 papiertje komen te staan. Ik probeerde daarop uit te leggen dat het daarmee moest gebeuren, omdat een expertise geen optie meer was. Ik had geen geld, en een arts die het eerlijk doet, terwijl maar 5% B12 tekort goed behandeld, was niet meer te vinden (zie ook 1.16).

3.8 Uiteindelijk had ik een advocaat gevonden in Rijswijk,  die mijn zaak wel wilde doen. Een jonge vrouw, die nog heel fanatiek overkwam, en van mening was dat ze buiten de kaders kon denken. Al snel bleek ook deze advocaat heel slecht te zijn ( beide advocaten waren lid van de LSA e.d.). In eerste instantie weer geen antwoord, alles ging traag, en uiteindelijk heeft ze in ruim 8 maanden tijd letterlijk niets anders gedaan dan fouten maken en excuses aanbieden (productie 21). Dus dat was weer 8 maanden extra  in een noodsituatie  omdat iemand zijn werk niet wil doen, maar wel alle uren mag schrijven voor minimaal €50,- per uur. Ook bij dit kantoor was het zinloos om een klacht in te dienen (productie 21). Er werden alleen maar meer excuses gemaakt, waar je niets aan hebt als je in een vreselijke situatie verkeerd. Uiteindelijk wilden ze niet doen wat beloofd was, het proces in gang zetten. En moest ik maar opzoek naar een nieuwe advocaat. Het blijkt wel, niet alleen in mijn zaak maar ook in die van anderen, dat dit vooral met letselschade advocaten gebeurd (zie ook een later punt). Ik heb 1 advocaat gehad vanwege mijn voormalige werk, en 2 i.v.m. de rechtszaak tegen het UWV. Allen reageerden heel vlot, en deden wel prima hun werk.

3.9 Omdat ik door mijn gezondheid niet meer kan werken, zit ik aan een minimum uitkering vast. Hierdoor heb ik een toevoeging nodig van de staat, om een advocaat te kunnen hebben. Begin dit jaar kwam ik erachter, dat mijn eerste advocaat nog een aantal fouten had gemaakt. Voor 1 ervan moest ik de Raad voor Rechtsbijstand (verder RvR) bellen. Voor de zekerheid heb ik toen de vraag gesteld, of de toevoeging die ik had met de vorige 2 advocaten, nu weer open gezet zou worden als ik een nieuwe vond. Wat bleek?  Standaard krijg je na 2 advocaten geen toevoeging meer (productie 53). Of er moeten hele bijzondere omstandigheden zijn. Maar niemand wil die vaststellen, dus dat werkt nooit, behalve bij overlijden van een advocaat (vertelde degene van de RvR aan de telefoon). Niemand had dit van te voren gezegd. Bovendien maakten de twee advocaten die ik had gehad alleen maar fouten, en wilden ze allebei dat ik een andere advocaat ging zoeken toen ik een klacht neerlegde bij het kantoor waar ze werkzaam waren. Hoe kan ik van te voren weten, als de advocaten hoog aangeschreven staan en lid zijn van allerlei organisaties, dat zij hun werk niet doen? En moet ik dan echt mijn toekomst in handen leggen van mensen die niets doen terwijl ik in een noodsituatie verkeer?

3.10 Omdat ik vrij boos en wanhopig was, heb ik de meneer van de RvR gezegd dat het mijn recht was om een vergoeding te krijgen voor een advocaat. Want, zonder advocaat zou ik ook geen eerlijk proces krijgen. De meneer deed vrij onaardig, maar gaf uiteindelijk te kennen dat ik de klachten van de advocaten bij de Dekens kon neerleggen. Als die vaststelden dat mijn advocaten verwijtbaar nalatig waren geweest, dan was er een hele kleine kans dat de toevoeging weer open gezet zou worden. Hij gaf wel direct aan dat dit moeilijk zou worden, want dat werd niet zomaar gedaan.

3.11 Mijn ervaring met de Deken van de eerste advocaat (…), was dat ze niets wilde doen (productie 48). Maar, deze advocaat bleek in een andere provincie te werken tegenwoordig, waardoor ik nu ook een andere Deken moest benaderen. Bij het eerste gesprek gaf deze Deken direct al aan dat zij niet zou oordelen. Tevens probeerde zij er onderuit te komen door te zeggen dat alles verjaard was. Dit was echter niet zo, en uiteindelijk, na hele discussies, wilde de Deken iets doen. Ze zou de zaak behandelen, maar er verder niets mee doen. Daar had ik dus weinig aan. Omdat ik verder geen opties meer had, heb ik dit toen toch maar gedaan. Ik moest alles insturen, dan reageerde de advocaat, en zo ging dat een aantal keren. Omdat er heel veel wordt verdraait, en er vooral niet eerlijk geantwoord wordt, is dit, naast het ziek zijn en het hele gevecht, nog weer eens een hele periode van frustratie en verdriet. U kunt ook aan mijn antwoorden zien dat ik na het ontvangen van het tegenbericht, vaak eerst een paar dagen nodig had om tot rust te komen en terug te reageren. Aan het eind kreeg ik de mededeling dat ik het voor kon laten leggen aan de Raad van Discipline om wel een oordeel te krijgen, maar dat zou €50,- kosten, wat ik niet heb door de omstandigheden (productie 54). Dus dat ging niet. Bovendien gaf de Deken aan dat dit waarschijnlijk weinig zin zou hebben. Als u goed leest, kunt u ook zien dat er veel verdraaid wordt, of zelfs gelogen. Dit is dus een niet zinvol en heel naar proces.

3.12 Ook  de Deken voor de tweede advocaat gaf direct aan niet te willen oordelen. Maar omdat ik weer heel boos en verdrietig was, wilde ze er uiteindelijk “wel naar kijken”. Aan het eind van de beoordeling heeft zij wel een beoordeling gegeven. Heel vreemd, de helft, de minst belangrijk fouten, heeft zij beoordeeld als nalatigheid. De andere helft, de fouten die het meeste gevolgen hadden, heeft zij als niet nalatig beoordeeld, terwijl alles op papier staat. Zo besloot de Deken dat het feit dat deze advocaat mij meermalen onterecht om een bedrag vroeg, niet fout was, omdat ik het niet had betaald. Dat was enkel omdat ik wist dat het niet terecht was, maar ze probeerden het wel een aantal keren (productie 55). Ook deze Deken gaf de optie om het voor te leggen aan de Raad van Discipline voor €50,-, maar ook met de mededeling dat dit waarschijnlijk weinig zin zou hebben. Het geld kun je achteraf, als blijkt dat de rechter in jouw voordeel oordeelt, wel terug krijgen. Maar dat met je afwachten, en nog steeds moet je het wel eerst zien te betalen.

3.14 Door de gang van zaken, het niet of laat antwoorden, niets doen in werkelijkheid, lijkt het of letselschade advocaten de zaak zo lang willen rekken, dat je als cliënt opgeeft. Zij hoeven dan niets daadwerkelijk te doen, maar krijgen wel hun uren uitbetaald (productie 56).

3.13 Het is toch vreemd, dat er telefonisch eerst al bij de RvR wordt aangegeven dat het moeilijk zal worden om een beoordeling te krijgen ten gunste van de cliënt bij de Dekens, en daarna telefonisch dezelfde mededeling voor het krijgen van een oordeel in het voordeel van de cliënt bij de Raad van Discipline. Dit geeft al aan dat het “normaal” is dat je er niets tegen kunt doen als je advocaat fouten maakt, ondanks dat het jou je enige kans op een rechtszaak kost. Terwijl het al heel veel tijd en stress extra kost, die je al hebt omdat je een letselschadezaak hebt lopen waarin niets gaat zoals het hoort.

3.14 Door de opmerkingen van de Dekens ben ik eens gaan kijken op de site van de Raad van Discipline. Daar kun je de uitspraken lezen. Opvallend is, dat er weinig uitspraken worden gedaan die in het voordeel van een cliënt zijn. Al gebeurd dit wel, is het vaak een deel in het gelijk gesteld, maar het komt heel weinig voor dat een cliënt geheel in het gelijk wordt gesteld (productie 57). Dan kun je er inderdaad van te voren dus al van uitgaan dat het waarschijnlijk verspilde moeite (en geld) is, om daar een klacht neer te leggen. Dit is toch niet het recht waar mensen recht op hebben? Onpartijdig en eerlijk? En dan moet je er ook nog eens maanden op wachten. Maar goed, het zou dus niet helpen om de toevoeging weer open te krijgen. Bovendien had ik ondertussen met de laatste letselschade advocaten die ik kon vinden contact gehad. En niemand wilde de zaak aannemen. Zelfs niet degene waar ik naar was doorverwezen door het Juridisch Loket.

3.15 Aan de andere kant, had ik er ook mijn twijfels over. Stel, de Dekens gaven me gelijk, en dan? Ik kon zelf geen advocaat meer vinden, waardoor de Deken mij een advocaat zou moeten toewijzen. Wat dus al regelmatig niet schijnt te gebeuren terwijl je daar wel recht op hebt (productie 57). Maar als de Deken een advocaat zou toewijzen, terwijl ik iedereen die ik in Nederland kon vinden al gevraagd heb, zou dat betekenen dat ik weer een advocaat heb die er geen zin in heeft. Maar, daar moet ik wel voor mijn hele toekomst van afhankelijk zijn, en waarschijnlijk weer veel langer (onnodig) in deze noodsituatie blijven zitten. Bovendien werd er een voorschot geëist van €200,-, buiten de verplichte eigen bijdrage, voor bijvoorbeeld een medische adviseur, terwijl er al 2 naar gekeken hebben. Ik heb niet voor niets een toevoeging, wat betekend dat ik dit helemaal niet kan betalen. Dus dit was om meerdere redenen ook geen optie meer.

3.16 Regelmatig is er voorgesteld door een advocaat om de zaak tegen de huisarts eerst voor te leggen bij het Tuchtcollege Gezondheidszorg. Maar, ook als je daar naar de uitspraken kijkt (en de ervaringen van slachtoffers hoort), blijk je bijna nooit geheel in het gelijk gesteld te worden. (productie 58) Wordt je wel in het gelijk gesteld, zitten er meestal weinig consequenties aan voor de ander.

3.17 Ik had deze zaak allang op willen geven. Het is vechten tegen de bierkaai. Vaak hele periodes van maanden gaat het kleine beetje energie dat ik heb, compleet op aan de rechtszaken. Die periodes zijn heel eenzaam want ik zie weinig mensen, en doe geen leuke dingen. Met het beetje energie dat ik heb, is het of het een, of het ander. Maar ik hoop, dat ik straks door het vechten, nog wel kan leven. Want ondanks dat alles aangepast moet worden en ik veel dingen niet meer kan, zou er best nog iets van te maken zijn. Maar als er geen verandering komt, blijft er niets anders over dan euthanasie aanvragen, en dat wil ik helemaal niet. Door de fouten van de huisarts kan ik  niet meer rondkomen, en ook niet meer in een (voor mij) betaalbaar huis wonen. Overal komen problemen door de hoorbare klachten. Nu al 6 jaar wordt ik dagelijks lastig gevallen, gepest en gestalkt. Dag en nacht. Dat gaat zo ver dat mensen mijn auto of huis stuk maken, me bedreigen en inbreken (productie 49). Dat wil ik niet meer. Dat heb ik niet verdient, alleen omdat een ander te laks was om iets op te zoeken voor mijn gezondheid.

3.18 Aangezien er nu geen andere opties meer waren, besloot ik een verzoek in te dienen bij een rechter. In de wet staat dat je geen advocaat nodig hebt, zolang het schadebedrag onder de €25.000,- blijft (productie 59). Daarboven ben je verplicht een advocaat te nemen bij een civiele procedure, waaronder de letselschade valt. Maar, ik kreeg geen vergoeding meer voor een advocaat, en kon daarbij geen advocaat vinden die de zaak wilde doen. Ik heb zelfs de hele zaak op internet gezet, met de namen van de arts en diens verzekering erbij, in de hoop dat ze mij aan zouden klagen voor smaad, zodat ik toch een proces zou krijgen. Maar ook dat gebeurde niet. De enige optie was dus om het zelf te doen. Bovendien staat er in de grondwet, mensenrechten en de diverse verdragen, dat je het recht hebt op een eerlijk proces, rechtsbijstand, en dat niemand jou de weg naar de rechter mag belemmeren. Ook staat er in de wet, dat deze alleen geldt, wanneer deze de voorgenoemde wetten en verdragen niet in de weg staat. Hierdoor besloot ik dus het verzoek in te dienen bij de rechter van rechtbank ….., om als eigen advocaat te mogen functioneren (productie 60).

3.19 Maar ondanks bovengenoemde wetten, stelde deze vast dat ik dit niet mocht (productie 61), waardoor mij mijn grondrechten werden ontnomen. Ik kreeg geen advocaat, en zonder advocaat mocht ik het proces niet starten. Ik kreeg dus niet de rechtmatige rechtsbijstand, en kon op geen enkele manier bij de rechter komen, terwijl ik recht heb op een eerlijk proces, en niemand mij deze mogelijkheid mag ontnemen (productie 62). Naast de beslissing van de rechter die mij mijn grondrechten ontnam, heeft de rechtbank …., waar deze rechter werkzaam is, mijn pakket zonder aan te tekenen naar mij terug gezonden. Terwijl hij in de bewijzen over mijn buren kon lezen. Het gevolg hiervan is dus dat het pakket bij mijn buren belandde, zij het niet terug wilden geven, een toen ik het uiteindelijk terug kreeg, bleek alles open gemaakt te zijn. Ze konden dus mijn hele rechtszaak, mijn medische dossier en alles wat met hen te maken had, lezen.

3.20 Het laatste wat ik nu nog kon bedenken, was de Hoge Raad aanschrijven (productie 63). Ik heb hen gevraagd wat ik nu nog kon doen om mijn rechten te krijgen, en het proces tegen de huisarts te starten. Ongelooflijk genoeg, gaf ook de Hoge Raad aan hier niets in te kunnen doen (productie 64). Ook niet adviseren. Het is dus werkelijk onmogelijk om in Nederland een eerlijk proces te krijgen als je slachtoffer bent van letselschade. Daarom heb ik de rechtszaak nu naar de Nederlandse staat verplaatst. Zij zijn er verantwoordelijk voor dat rechten niet worden nageleefd.

3.21 Tussentijds heb ik ook nog een brief aan de Europese Commissie geschreven. Maar, ook hier kreeg ik antwoord van dat zij hier niets in konden betekenen. Lidstaten zijn zelf verantwoordelijk voor het naleven van de grondrechten, verdragen en mensenrechten (productie)

3.21 Omdat het al jaren lang bekend is dat slachtoffers van medische missers geen eerlijk proces krijgen (wat onder discriminatie valt, aangezien dat niet zo schijnt te gaan in andere takken), zijn er de richtlijnen GBL en GOMA in het leven geroepen. Deze richtlijnen zouden er voor moeten zorgen dat er wel een eerlijk proces komt. Maar, omdat de staat weigert deze regels wettelijk te maken, worden ze absoluut niet nageleefd. Alle partijen hadden op hun website staan dat ze zich hier aan hielden. De advocaten, maar ook de verzekering van de tegenpartij. Echter, niemand doet dat. Er wordt bijvoorbeeld veel langer over het antwoorden gedaan. En als ze zich hier dan niet aan houden, kun je er niets aan doen, want het is geen wet. Omdat de tegenpartij, alsmede mijn advocaat zich niet aan de richtlijnen hielden, heb ik een aantal keren contact gehad met het bemiddelingsloket van de Letselschade Raad (productie 65).

3.22 In Nederland ligt de bewijsplicht bij het slachtoffer van een medische misser. In mijn rechtszaak tegen de huisarts, heb ik er dan ook alles aan gedaan om voor de bewijzen te zorgen. En dat is gelukt. Ik heb alle punten van aansprakelijkheid, de schade en gevolgen meervoudig bevestigd gekregen door artsen en deskundigen. Daarnaast heb ik vele wetenschappelijke stukken en voorschriften om alle punten te onderbouwen. Ik heb 1 expertise, waarvan ik aan kan tonen dat die arts niet eerlijk heeft geoordeeld. Toch blijken advocaten en rechters allemaal uit te gaan van maar 1 papiertje; de medische expertise. Terwijl bekend is dat artsen vaak niet eerlijk oordelen. Ook op deze manier heb je geen kans op een eerlijke rechtszaak. Het lijkt er, alles bij elkaar op, dat het gewoon niet mag in Nederland, om als slachtoffer je recht te halen.

3.23 Uit de Nederlandse grondwet en de internationale verdragen blijkt dat een ieder recht heeft op rechtsbijstand (productie 63). Indien je er zelf niet voor kunt betalen, wordt dit vergoed vanuit de staat. Zoals uit 3.9 al blijkt, ontvang ik geen rechtsbijstand meer voor een advocaat in de zaak tegen de huisarts. Echter, naast de kosten voor een advocaat, zijn er vaak meer kosten in een rechtszaak. De Nederlandse Staat discrimineert op dit vlak. Misschien dat je het in andere procedures red met enkel een advocaat, maar in een procedure voor letselschade niet. Zoals al meerdere keren voorbij is gekomen, heb je een medische expertise nodig. Daar kun je enkel een lening voor afsluiten, die in de meeste gevallen niet toereikend is. Maar als je aan een minimum uitkering vast zit, en wel extra zorgkosten hebt, kun je dit vaak niet terug betalen. Maar zonder expertise kom je er dus niet. Daarbij rekenen advocaten vaak kosten voor het rapport van hun eigen medische adviseur, om te zien of de zaak haalbaar is. Tevens heb ik begrepen van meerdere advocaten, dat er normaal gesproken aan het begin van een zaak, een expert wordt ingeschakeld om de schade vast te stellen (dit is bij mij nooit gebeurd, dat heb ik zelf gedaan). Ook hier worden kosten in gemaakt. Dit is al een reden die voor veel slachtoffers zorgt dat zij niet eens kunnen beginnen aan een rechtszaak.

3.24 Naast de bovenstaande kosten heeft iedereen ook nog te maken met griffierechten. Deze worden wel naar inkomen vastgesteld, maar daarbij wordt geen rekening gehouden met de daadwerkelijke financiële staat van iemand (Productie 66). De laatste jaren zijn boodschappen steeds duurder geworden (alsmede alle andere noodzakelijke voorzieningen), maar de uitkering gaat niet evenredig omhoog. Daardoor hebben mensen met een minimum inkomen steeds minder te besteden. Wanneer je hier dus nog extra zorgkosten bij hebt, zijn alle extra kosten eigenlijk onbetaalbaar. Je kunt vrijstelling vragen, maar dan moet je inkomen onder de vastgestelde norm zijn. Er wordt niet gekeken naar welke noodzakelijke kosten je extra hebt, terwijl je al minimaal kunt rondkomen.

3.25 In Nederland mogen gemeentes deels zelf regels opstellen. Zo ook voor bijzondere bijstand. Dus ook hierin wordt niet het recht op gelijke behandeling nagekomen. In onze gemeente werd heel lang niets vergoed, en sinds een aantal jaren enkel de kosten van de verplichte eigen bijdrage voor een advocaat. Ik heb diverse malen gebeld met de gemeente met vragen over vergoedingen voor de expertise en griffierechten, maar kreeg het antwoord dat dit niet vergoed werd. Ik heb zelfs een jurist aan de telefoon gehad die tijdelijk bij de bijzondere bijstand werkte. Die man heeft het allemaal opgezocht en was boos, omdat het inderdaad wel het recht was, maar hij me moest teleurstellen omdat het echt niet werd vergoed door de bijzondere bijstand.

3.26 Omdat ik al jaren in een noodsituatie verkeer, en het al heel vaak niet meer zag zitten, heb ik een e-mail gestuurd naar de burgemeester (productie 67), in de hoop dat er toch nog oplossingen waren. Uiteraard zoals verwacht, waren deze er niet. Maar, een assistente van de burgemeester heeft mij wel gebeld als reactie op de brief, en zij heeft er werk van gemaakt dat nu in ieder geval ook de griffierechten worden vergoed. Maar, voor een letselschadezaak is dit nog steeds niet voldoende.

3.27 Wettelijk gezien hoeft de tegenpartij niet eerlijk te zijn. De huisarts, en diens verzekeraar ASR hebben er dan ook alles aan gedaan om de zaak tegen te werken. Wat heel frustrerend en verdrietig is, omdat je dan nog veel langer in deze situatie zit. Terwijl zij verantwoordelijk zijn voor de ellende.

3.28 Zo heeft de verzekeraar in het begin een reactie gestuurd op het voorgelegde aansprakelijkheidsverhaal. In die e-mail stond eerst Op basis van de beschikbare medische informatie kan ik de aansprakelijkheid van onze verzekerde erkennen.” Later in de e-mail bleek dat dit een foutje was (productie 68)… Alle berichten van de tegenpartij staan vol onwaarheden, verdraaiingen en spreken ze zichzelf tegen (productie 69).

3.29 In onze gemeente mag je met een bijstandsuitkering per 3 jaar €5000,- extra aan geld hebben  (ontvangen/sparen etc.).  Mijn moeder is in 2017 overleden, waardoor mijn zusje en ik een erfenis kregen van per persoon bijna …. Dus toen de tegenpartij met het aanbod van een voorschot kwam, moest ik de gemeente bellen om te overleggen. Daaruit bleek, dat ondanks dat het een schadevergoeding is (dus een terechte vergoeding voor geleden schade), dat deze voor een deel van mijn uitkering af gehaald zou worden (en dus wel van mijn totale schadevergoeding af gaan, terwijl ik er niets aan heb gehad). Omdat ik anders boven die €5000,- zou komen. Dit geldt dus ook voor de rest van het schadebedrag. Alles zal van mijn uitkering afgehouden worden. En dat terwijl ik niet meer kan werken door een ander. Naast dat je er helemaal niets mee te maken hoort te hebben, en ook  niet met al die regeltjes en keuringen, hoort een schadebedrag dus zo berekent te worden, dat er geen uitkering meer aan te pas komt. Dit is ook eerlijker naar de veroorzaker. Die (of diens verzekering) hoort op te draaien voor de uitkering, en niet de overheid.

3.30 Bij een eerlijk proces hoort ook een eerlijke schadevergoeding  (productie 70). Het is ten slotte schade die je geleden hebt, of nog te lijden krijgt. In mijn geval is de schade extreem. Ik kan geheel niet meer werken, heb hulpmiddelen en hulp in huis nodig, maar ik kan ook niet meer in een gewoon huurhuis wonen. Bijna overal, zodra er een bedrag ter sprake komt, wordt gelijk gezegd “Dat wordt het nooit. In Nederland worden er niet zulke schadevergoedingen uitgekeerd”.  Waarom niet? Een eerlijk bedrag hoort bij een eerlijk proces. Dat proces wordt niet voor niets gevoerd. Het is nu eenmaal de schade die de ander heeft veroorzaakt, daar kun je een slachtoffer niet mee laten zitten. Ook in de wet staat dat schade die veroorzaakt is door een ander, en dit duidelijk is vastgesteld, vergoed moet worden. Bovendien zou het dan het effect hebben dat artsen beter hun best zouden doen.

3.31 Naast dat je hoort dat een schadebedrag nooit eerlijk wordt uitgekeerd, hoor, en lees je ook heel vaak dat het na het winnen van een proces, nog maanden tot zelfs jaren kan duren voordat dit uitgekeerd wordt. Ook dat is geheel niet terecht en eerlijk. Iemand heeft al jaren moeten vechten voor diens recht, en moet dan nog jaren wachten op de daadwerkelijke vergoeding? Het lijkt erop dat er wordt gewacht in de hoop dat iemand overlijdt, zodat de uitkering van het bedrag niet meer nodig is. Terwijl het slachtoffer er eindelijk, na alle ellende, misschien nog iets van kan maken. En ook in deze categorie ben ik weer niet de enige, maar gaat het structureel mis voor letselschadeslachtoffers (productie 71).

3.32 Ondertussen, met alles wat gaande is, heb ik met 3 rechters te maken gehad. Twee rechters voor de rechtszaak tegen het UWV, en een rechter voor het kort geding in het proces tegen de huisarts. In eerste instantie dacht ik  dat de rechter van het kort geding fouten had gemaakt maar recent kwam ik erachter dat deze fouten bij mijn eerste advocaat lagen. Maar, de rechters inzake het UWV, hebben wel fouten gemaakt, en hebben niet onpartijdig en integer geoordeeld. Tijdens de eerste zitting tegen het UWV zei de rechter direct bij aanvang al “Mevrouw, ik heb de stukken gelezen, en dit klopt natuurlijk niet. U bent al ruim 5 jaar voor meer dan de helft afgekeurd met een urenbeperking van bijna de helft. Er zijn sindsdien diagnoses bij gekomen, u ging in bezwaar, en nu bent u 100% goedgekeurd”. Ik heb geheugenproblemen, maar dit kan ik mij heel goed herinneren. Ik dacht dat de rechter zag hoe het UWV bezig was, en dat hij daarom eerlijk zou oordelen. Maar, omdat het UWV niet ter zitting verscheen, werd ik eerst naar een “onafhankelijke” neuroloog gestuurd voor een oordeel, omdat de rechter bij een volgende zitting wel het UWV wilde spreken. Mede omdat de verzekeringsarts van het UWV al mijn diagnoses (gesteld door specialisten) van tafel had geveegd, en er een somatische stoornis van had gemaakt (dus ‘het zit tussen de oren’). Deze neuroloog maakte helaas heel veel fouten, waarop ik de rechtbank toen ook op geattendeerd heb (productie 72) . Maar, ondanks dat het WMO mij al een heel aangepast huis had aangeboden, alle eerdere arbeidsdeskundigen en verzekeringsartsen hadden vastgesteld dat ik niet volledig meer kon werken, en mijn voormalige werkgever al rond 2010 had aangegeven aan het UWV dat hij niet dacht dat ik nog wel zou kunnen werken, en een verklaring van mijn moeder en beste vriendin, en de oordelen van mijn werkgever en reintegratiebegeleidster (productie 73), besloot dat rechter dat het UWV gelijk had (productie 74).

3.33 We zijn toen in hoger beroep gegaan. Ondertussen waren er een paar jaar voorbij, en was er nog meer bewijs. Ondertussen hadden 13 mensen aangegeven naar het UWV (en de rechter) dat ik gedeeltelijk, en later helemaal niet meer, kon werken. Onder deze mensen waren er 8 van het UWV zelf. Want, ook voor de bijstand was ik gekeurd door het UWV, en voor 5 jaar helemaal arbeidsongeschikt verklaard. Tevens had een neuroloog  aangegeven dat ik niet meer professioneel kan werken. Echter, ook deze rechter ging enkel uit van de bezwaararts van het UWV, en die “onafhankelijke” neuroloog, welke beiden zeiden dat ik gewoon kon werken (productie 73). Toen ik de uitspraak met mijn advocaat besprak, merkte hij op dat de rechter deze beslissing maar mondjesmaat had onderbouwd. Waarop ik zei dat ze ook niets hadden om dit besluit te onderbouwen. Mijn advocaat was zeer teleurgesteld, maar zag in dat ik wel gelijk had.

3.34 Indien er iets niet goed gaat in een rechtszaak, kun je de rechter wraken. Dit kan alleen tijdens de zitting zelf. Dus als er geen zitting is, kan dit niet, en ook niet achteraf, wanneer je de uitspraak eenmaal hebt. De advocaat gaf aan dat we ook helemaal overnieuw konden beginnen, maar dat wilde ik niet meer. Als 2 rechters negatief oordelen, lijkt het me sterk dat het de volgende keer wel goed gaat. Bovendien ben ik moe van het vechten, en wil ik wel eens iets positiefs doen, i.p.v. alleen maar overleven en bezig zijn met nare dingen.

3.35 De conclusie die uit het bovenstaande getrokken kan worden, is dat het heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, om een eerlijk proces te krijgen in Nederland,  voor de letselschade en het UWV. Daarbij worden er diverse grondwetten, mensenrechten en verdragen niet nagekomen.  En ook hierin, ben ik  helaas niet de enige, maar gebeurd dit structureel. Uit de uitspraken in rechtszaken tegen het UWV blijkt zelfs dat maar 2% van de klagers in het gelijk worden gesteld, en de over het algemeen zieke cliënten van het UWV, spannen niet voor niets een proces aan (productie 62 + 76 + 77).

4 Conclusie

 

4.1 Uit het bovenstaande blijkt dat de Nederlandse staat zich er al jaren bewust van is dat artsen hun werk vaak niet goed doen. Tevens dat het vitamine B12 tekort onder een groot deel van de bevolking voorkomt, maar hier niets aan gedaan wordt terwijl dit schadelijk is en een dodelijke afloop kan hebben. En wanneer er sprake blijkt te zijn van letselschade,  ongeacht de oorzaak, is er geen eerlijk proces mogelijk, alsmede een afhandeling binnen redelijke termijn en een reële schadevergoeding. Indien dit wel mogelijk zou zijn, dan zouden artsen gemotiveerd worden om hun werk beter te doen. Hierdoor komt de staat de in de producties 29 en 62 genoemde grondwetten, mensenrechten en verdragen niet na, waarvan veel burgers slachtoffer zijn. Persoonlijk ben ik ook slachtoffer van het feit dat deze wetten en verdragen niet nagekomen worden in Nederland. In eerste instantie heb ik er werkelijk alles aan gedaan om een eerlijk proces te krijgen in de letselschadezaak tegen de huisarts. Helaas is gebleken dat dit geheel niet mogelijk is. Omdat voor mij de gevolgen dermate groot zijn, en ik al jaren in nood verkeer, heb ik besloten de Nederlandse staat hiervoor aansprakelijk te stellen, mede in de hoop dat dit voor vele andere slachtoffers een verschil zal maken. Want het is een lijdensweg die je niemand toewenst.

6 Bewijs

 

6.1 Ik heb de feiten en stellingen bewezen door middel van de overlegde producties. Onder protest van gehoudenheid daartoe en zonder onverplicht enige bewijslast te aanvaarden biedt ik nader bewijs aan van mijn stellingen door middel van nadere stukken en indien nodig het horen van getuigen-deskundigen die de juistheid van mijn standpunt bevestigen dat, de Nederlandse staat zich niet aan de genoemde wetten en verdragen houdt, en niet alleen ik, maar tevens vele andere mensen hierdoor schade lijden. En dat ook de staat verplicht is zich aan de wetten en verdragen te houden.

OM DEZE REDENEN:

 

Verzoek ik de Nederlandse Staat, om de schade te vergoeden, en te zorgen dat onderstaande wordt nageleefd:

HOOFDVORDERINGEN: PRIMAIR

De details van mijn persoonlijke eis tot schadevergoeding, laat ik hier achterwege. Uiteraard eis ik o.a. een passende woning, vergoeding van inkomsten en vergoeding van zorgkosten.

Maar naast mijn eigen schadevergoeding, vraag ik ook het volgende;

  1. De staat wordt verplicht zich aan de in deze zaak genoemde wetten en verdragen te houden;
  • Letselschadeprocedures eerlijk en binnen redelijke termijn van 3 jaar worden afgehandeld.
  • De GOMA en GBL wettelijk worden, zodat er consequenties aan vast zitten als men zich hier niet aan houdt bij het afhandelen van een zaak.
  • De voorschotten en uiteindelijke schadevergoedingen worden niet van een uitkering af gehouden. Indien er sprake is van een uitkering met als oorzaak het letsel welke is ontstaan, dient deze vervangen te worden door de schadevergoeding.
  • Artsen worden goed voorgelicht met juiste informatie, en worden verplicht zich te houden aan de eed die zij hebben afgelegd, zonder onderscheidt in ziektes.
    • Artsen mogen de diagnose SOLK (Somatisch/tussen de oren), niet meer stellen, aangezien zij geen psycholoog/psychiater zijn. Zij moeten eerst degelijk lichamelijk onderzoek doen, waarbij de meest belangrijke bloedwaardes standaard getest moeten worden (zoals B12 en de MMA en Homo cysteïne, B1, B6, B11, ijzer, suiker etc.). Komen zij er niet uit, dan moet er doorverwezen worden naar een specialist. Wanneer deze er na degelijk lichamelijk onderzoek niet uit komt, mag er doorverwezen worden naar een psycholoog, die dan de klachten kan bekijken. Dit geldt ook voor diagnoses die geen ziektes, maar klachtenpatronen zijn.
    • Er worden regels gesteld binnen de farmaceutische industrie, om ervoor te zorgen dat er altijd een minimale voorraad is van alle medicijnen.
    • Overheidsinstellingen moeten de belofte van integer werken nakomen. De drempel om een klacht in te kunnen dienen, waar daadwerkelijk iets mee gedaan wordt, moet lager worden. Dit geldt ook voor de diverse tuchtcolleges.
    • Artsen en advocaten mogen niet meer (onderling) beschermt worden. Zij moeten hun werk naar behoren doen, anders zijn er consequenties  aan verbonden zoals een eerlijk proces.
    • Schadevergoedingen en smartengeld zijn onderdeel van het recht op een eerlijk proces. Deze moeten (volgens de wet) naar realiteit, de werkelijke schadekosten, uitgekeerd worden, binnen maximaal 3 maanden na een uitspraak. Zo niet, moeten er consequenties aan vast zitten zoals een dagelijkse dwangsom van een redelijk bedrag.