Menu Sluiten

Het stalken en lastigvallen

Ik heb het al eens eerder gedeeld, maar om de website (en het verhaal) compleet te maken, zal ik op deze pagina het stalken uitleggen, en hier een aantal bewijzen van toevoegen. Alvast mijn excuses voor het lange verhaal, maar in bijna 3 jaar tijd is er zoveel gebeurd, dat ik wel weer een boek zou kunnen schrijven. Alleen al hierover.

Korte uitleg

Mocht je het nog niet op de andere pagina’s hebben gelezen, zal ik hier nog even in het kort samenvatten waar het om gaat: De huisarts heeft een aantal fouten gemaakt, waardoor ik nu c.a. 18 diagnoses heb. Letterlijk geen onderdeel in mijn lijf werkt nog zoals het zou moeten werken. Dit levert o.a. een hoop “hoorbare” lichamelijke klachten op.

Klachten zoals zuuroprispingen, allerlei lawaai in mijn slaap (snurken, kreunen, tandenknarsen) en darmklachten. Ja, het is heel moeilijk om daar voor uit te komen, en dat openbaar te delen, maar jammer genoeg is het waar. Mijn buik is zo opgezet van alle lucht die erin zit, dat mensen regelmatig vragen of ik zwanger ben. Hierdoor kan ik o.a. urenlang een rommelende, borrelende en piepende buik hebben. En alle klachten gaan vaak niet zachtjes, nee, alles moet luid, en wordt ook nog eens verergerd door alle stress.

Hierdoor komen er allerlei nare en vervelende mensen op mij af, en wordt ik continu overal getreiterd. Ik kan nergens meer normaal, rustig wonen. En dankzij de fouten van de huisarts, is er niets meer aan te doen. Niet op medisch gebied. Ook diëten, leefpatronen e.d. helpen niets. Evenals isoleren, verhuizen, met de mensen praten en het uitleggen. En dat terwijl je het liefst onder een steen wil kruipen en er niet meer onder vandaan wil komen, letterlijk dood wil gaan van de schaamte of onzichtbaar (en onhoorbaar uiteraard) zou willen zijn.

En het gevolg is, dat ik nergens meer rust krijg. Ik kan nergens meer rusten of slapen zonder problemen en angst. Ook probeer ik letterlijk op mijn tenen te lopen (al probeer ik mezelf dat af te leren). Alles wordt over nagedacht. Tot het neerzetten van een kopje, zodat dat geluidloos gaat. Ook ga ik zo laat mogelijk naar bed en zo vroeg mogelijk op, in de hoop dat zo min mogelijk mensen me horen als ik slaap.

Eigenlijk wil je dat ze je niet horen. Want als ze je horen, krijg je gelijk nog meer acties. Bijvoorbeeld als ik visite heb gehad, krijg ik als “wraak”  vaak een heleboel lawaai daarna.

Vanwege de problemen met de vorige buurvrouw (ook jarenlang het getreiter dag en nacht), ben ik eind 2016 (letterlijk 30 december) verhuist naar een hoekhuis. Op aanraden van de wijkmeester, want daar zou ik leuke buren hebben!

De nieuwe buren

Ik kwam naast een gezin van een Antilliaanse vrouw met 2 dochters van toen een jaar of 17 en 19. Zij had toen een vriend die er vaak was. Tot ongeveer half april 2017 was er niets aan de hand. Ze waren wat lawaaierig met regelmatig harde muziek en de trap op stampen, maar dat was het. Tot de dag dat ik mijn moeder naar het hospice moest verhuizen. We hadden in maart te horen gekregen dat ze longkanker had, en niet meer te behandelen was. Geschat was toen dat ze nog een half jaar tot een jaar zou leven. Helaas ging ze zo snel achteruit, dat ze niet meer in haar eigen woning kon blijven. Ze heeft nog maar een goede 3 weken in het hospice doorgebracht, voor ze overleed.

Ik ben samen met een vriendin, de hele dag bezig geweest om mijn moeder te verhuizen. En ben daarna nog zo lang mogelijk bij haar gebleven, want dat is natuurlijk een hele moeilijke en zware stap. En verschrikkelijk verdrietig. Toen ik thuis kwam, ben ik bijna direct door naar bed gegaan. Rond een uur of half 2 ’s nachts werd ik wakker van een hoop lawaai.

Mijn buren waren heel hard tegen de metalen verwarmingsbuizen aan het slaan. In verwarring duurde het even voor ik doorhad wat er aan de hand was. Maar ze hadden de grootste lol, moesten giechelen en gingen ruim een uur door met het slaan tegen de buizen. Ik hoorde de buurvrouw aan de andere kant van hen roepen “hou nou eens op”. Toen drong het tot me door, dat ik het verkeerde huis had gekozen… Dat was wel een klap. Ik had mijn moeder naar het hospice verhuist in de wetenschap dat ze er binnenkort niet meer zou zijn. En diezelfde nacht bleek het getreiter van buren, vanwege lichamelijke klachten, weer te beginnen. Het duurde niet lang of ze waren vooral ’s nachts heel vervelend, en deden de geluiden na die ik in mijn slaap maak. (Ik had een app die dat ’s nachts opnam, omdat ik bij de vorige buurvrouw geen idee had waar het nou om ging).

Dag en nacht getreiter

En tot op de dag van vandaag gaat dat door. Dag en nacht, dag in dag uit zijn ze aan het treiteren en veroorzaken ze opzettelijk overlast. Soms is het moeilijk te zeggen wie wat doet, want er zijn meerdere groepen zo bezig (daar kom ik straks op terug). Maar wat zij binnen doen,  dat is wel duidelijk bij hen afkomstig. En het liefst nog met vriendjes.

Een aantal favorieten: lichamelijke klachten nadoen (in, maar tegenwoordig ook om het huis), hele harde muziek draaien, stampen op de trap en met schoenen op het laminaat van de bovenverdieping, hun vriendjes springen voor mijn auto, of blokkeren hem met een eigen auto als ik weg wil rijden, schreeuwen, met deuren slaan etc. En dat alles omdat ik ziek ben geworden door de fouten van een arts… (dat kun je horen als ze klagen aan de voorkant van het huis, of door het open klapraam).

De eerste getuigenverklaring die ik had:

(ik heb namen verwijderd i.v.m. de privacy)

In het begin heb ik gelijk met de buurvrouw gepraat. Ze kwam sympathiek en sociaal over. Ik heb uitgelegd dat ik diverse slaapstoornissen heb, en daardoor geluid maak als ik slaap. En dat dat een van de redenen was dat ik moest verhuizen. We hebben toen afgesproken  dat ze het zou zeggen als ze ergens last van had. Ik heb toen nog diverse malen gevraagd of ze ergens last van hadden. Maar altijd was het antwoord, nee hoor, we horen nooit wat. We kijken zelfs wel naar binnen of je er wel bent, omdat het altijd zo stil is. Dus… daar kun je dan ook niets mee. Wees dan in ieder geval eerlijk.

Getuigenverklaring 2:

(Deze is via de email in een Word bestand toegezonden op 21-02-2019)

“Linda heeft medische problemen en als gevolg hiervan maakt zij in haar slaap behoorlijk geluid, zoals luid snurken en kreunen. De keren dat ik bij haar logeerde heb ik dit zelf kunnen constateren.

Zij is medio 2016 verhuisd vanwege getreiter met bovengenoemde geluiden van haar buren en heeft, na vooroverleg met de wijkmeester van de woningstichting, toen besloten haar huidige woning te betrekken in de verwachting dat hiermee haar problemen zouden zijn opgelost. Afgaande op de woorden van de wijkmeester zou ze naast engeltjes terecht komen, wat helaas niet het geval bleek te zijn.

Het eerste contact met de buurvrouw leek positief, Linda heeft haar uitgelegd welke problemen ze had en mocht het zo zijn dat ze last hadden van haar lawaai, ze dan contact met haar zouden opnemen. In tegenstelling tot de gemaakte afspraak begon ook hier het getreiter met bovengenoemde geluiden, naast behoorlijke geluidsoverlast door bijvoorbeeld stampen op de trap en verdieping. De keren dat Linda er naar vroeg kreeg zij steevast te horen “nee hoor, wij horen nooit iets”.

Dus al met al zit zij al 4 jaar in een hopeloze en onleefbare situatie.

Om van haar kant de geluidsproblemen zoveel mogelijk te beperken, heeft ze bij betrekking van de woning direct een extra gipswand met isolatie aangebracht in de woonkamer.”

 

Wegvluchten

Omdat ik van de vorige keer weet dat het heel moeilijk is om er iets tegen te doen (de mensen die het doen weten prima dat het niet kan, en doen het dan ook uiterst voorzichtig. Als ik al aan de telefoon zit zijn ze muisstil, omdat ze denken dat er dan iemand komt), en de wijkmeesters niet bepaald behulpzaam zijn in zulke situaties, ging ik op de vlucht. Ik logeer, als het kan, zoveel mogelijk ergens anders.

Ik heb op dat moment ook nog de gemeente om hulp gevraagd. Want ik had al door, dat ik wel weer zou kunnen verhuizen (waar ik het geld toch ook niet voor had), maar dat ik dan heel waarschijnlijk weer in dezelfde situatie zou komen. Want ik was er al voor verhuist, en had zoveel mogelijk met behulp van anderen geïsoleerd.

Het is een soort kamperen, in een schuurtje. Niet ideaal, want het is gehorig, maar in het begin was het er rustig, waardoor het best ging als ik zo laat mogelijk naar bed ga, en zo vroeg mogelijk opsta, in de hoop dat mensen me niet horen (wat niet bevorderlijk is als je het chronische vermoeidheidsyndroom hebt) . Het voordeel is, dat de buren er niet direct aan vast zitten. Thuis hoeven ze maar een poos tegen de muur te slaan, of te stampen, en dan wordt ik alweer helemaal nerveus. Maar… Ook daar begon de ellende.

Stalkers

Ik was aan het “kamperen”. Ongeveer halverwege augustus 2018 gebeurde er steeds vreemde dingen. Ik dacht eerst dat het aan mij lag, dus maakte er niet zoveel van. Maar, het hield aan, en werd steeds erger. Voor mezelf heb ik toen eerst eens een aantal opnames gemaakt. Gewoon door mijn camera stil vooruit te houden, zonder licht. Maar het klopte. Zodra ik buiten was en het werd donker, werden er foto’s van me gemaakt. Dan zag je de lichtflits van een camera.

Ik kan je vertellen dat dat niet prettig is, als je in je eentje in het donker in de middle of nowhere staat, en voor je auto moet je nog een stuk over een donker pad lopen! En ik ben nachtblind, en in het donker zie je dus niet wie er staat. Ik had geen flauw idee wie dat waren. Ik kon alleen regelmatig stemmen horen. Toen ik ook de hele nacht gebonk tegen mijn huisje kreeg, heb ik maar mijn spullen gepakt om naar huis te gaan, dat werd me te gek.

Ik had verwacht dat het dan over zou zijn. Dat die jongens (dat kon je aan de stemmen horen) daar op het terrein liepen te klieren, en dat ik er thuis niets mee te maken had. Maar dat was niet zo. Thuis gebeurde precies hetzelfde! Als ik buiten stond te roken, slopen ze langs de schutting en maakten ze weer foto’s.

Van kwaad tot erger

Omdat ik niet wist wie het waren, kon ik niets doen. Ik negeerde het maar, in de hoop dat het over zou raken. Het blijkt wel dat mensen die zich zo gedragen, geestelijk niet in orde zijn. Het werd alleen maar erger!

Omdat ik niet kan liggen (ik moet zittend/hangend slapen vanwege de pijn in mijn rug) slaap ik op de bank beneden. Regelmatig gebeurde het dat ik wakker werd, en er iemand voor mijn raam stond. Dan kon je de schaduw door het gordijn zien. Tot ik mijn telefoon pakte en die licht gaf, dan waren ze snel weg. Uiteindelijk viel het wel op dat ik dan ook de achterdeur van de buren hoorde, dus ik denk dat zij dat waren. Het is wel moeilijk als je wordt lastig gevallen door verschillende groepen, en je kunt ze niet zien in het donker, om te bepalen wie het zouden zijn.

Meermalen ingebroken

De eerste keer dacht ik dat ik het klapraampje open had laten staan toen ik wakker werd. Wel vreemd, want ik probeer er altijd aan te denken om hem dicht te doen, vanwege het lawaai dat ik in mijn slaap maak. Ik ben wel eens wakker geworden omdat mensen van straat af aan belden in de nacht omdat ze me hoorden, of dat er buurtbewoners bij mijn poort stonden omdat ze me gehoord hadden. Niet fijn, want je schaamt je kapot. Ook deed ik altijd de bovenste haak op de achterdeur, en die was naar beneden. En zelfs de tweede keer dacht ik dat het aan mij lag. Maar de derde keer begon ik toch echt te twijfelen.

Tot ik op een morgen onder de douche stond, en de trap hoorde kraken. Toen ik oplette, kon ik de voetstappen horen die naar beneden gingen. Ergens had ik nog de hoop dat het bij de buren was. Je probeert niet in paniek te raken als zoiets gebeurd. Maar eenmaal beneden, was weer het klapraampje open de bovenste haak van de deur. En toen wist ik dat er toch echt werd ingebroken. Want ik lette er ondertussen specifiek op dat ik ze dicht had. Ook was er een soort beschadiging te zien aan het klapraam. Dat gebeurde nog meerdere malen. Als ik weg was geweest, of had geslapen, dat er schade aan het klapraam bij kwam.

Op het klapraam zijn in de rode cirkels de schadeplekjes te zien die er steeds bijkwamen. Het is niet veel, maar laat wel zien dat er iets van een schroevendraaier tussen is gestoken om hem open te wrikken. (dat zei de politie ook, ondanks dat ze beweerden dat het oude schade was). Je ziet dus ook dat de verf er op die plekken af is, en het kaal hout is

Ik twijfel nog steeds wie dat waren. Want de buren zijn de enigen die het kunnen horen als ik sta te douchen. Dat kunnen ze buiten echt niet horen.

Politie om hulp gevraagd

Na al die gebeurtenissen werd het me echt te gek. Ik voelde me helemaal niet meer veilig. En daarnaast had ik natuurlijk ook nog het constante getreiter en de overlast van de buren. Ik heb toen de politie gebeld, en die zijn gekomen om het klapraam te onderzoeken. Ze zaten er gelijk aan met hun handen (dus vingerafdrukken nemen kon niet meer), en zeiden dat het “oude” schade was. Ik kon hoog en laag springen en uitleggen dat dat echt niet het geval was, maar ze wilden er niets mee doen. Zelfs een vriendin is mee geweest naar het politiebureau om aan te geven dat het geen oude schade was. Zij komt regelmatig, en zag de schade meer worden. Maar ook dat hielp niets.

Wijkmeesters om hulp gevraagd

Omdat het me allemaal teveel werd, ben ik toch weer naar de wijkmeesters gestapt. De wijkmeester van de vorige keer geloofde me niet. Hij is helemaal gek van mijn buurvrouw, en geloofd niet dat zij zulke dingen doen. Ook wilde hij absoluut niet naar de opnames kijken en luisteren. Of naar de getuigen luisteren. Uiteindelijk heeft zijn collega een bewakingsbedrijf ingezet. Een maand lang kon ik hun bellen als er overlast was. Ik heb het vermoeden dat de wijkmeester de buurvrouw heeft ingelicht, want ze waren nog voorzichtiger dan anders.

In totaal kon ik 1 keer bellen. Er werd achter bij mijn tuin rondgehangen met een scooter en harde muziek. Dat gebeurde wel vaker, en dan lieten ze bijvoorbeeld ook snurkopnames horen (ik denk dat ze die hebben opgenomen dat ze inbraken dat ik sliep). De beveiliger kwam melden dat er 2 blanke jongens achter bij mijn tuin hingen (en mijn buren zijn Antilianen). Toen raakte ik weer in de war. Waren het dan toch niet de buren? Waren er echt nog andere zo bezig?

Maar goed, de wijkmeester kon en wilde dus verder niets. Behalve mediation. Maar dat mag niet met zulke mensen. Ze hebben er lol in een ander te pesten. Hoe meer informatie je ze geeft, des te meer hebben ze om tegen je te gebruiken. Bovendien zijn ze nooit eerlijk. Daar doen ze alsof er niets aan de hand is en alles goed is. Dus dat heb ik geweigerd. Waardoor de wijkmeester (zonder iets te zeggen) de GGD op me afstuurde. Ik ben daar ontzettend boos over geweest, en heb hem daarop aangesproken. Hij wilde niet eens naar de bewijzen kijken en als je dan iemand die in een dergelijke situatie als gek bestempeld, is dat heel gevaarlijk.

Weer kamperen

Ondertussen was het maart en nog steeds koud. Maar ik hield het thuis niet meer uit. En werd zwaar depressief. Na lang wikken en wegen heb ik toen toch maar besloten dat ik moest gaan kamperen. Beter doodsbang binnen zitten, dan ook nog eens aan het getreiter van de buren vast te zitten.

Uiteindelijk zijn er op het terrein meerdere groepen geweest die me hebben geprobeerd te helpen. Een groep mannen die een klopjacht hielden, en vrienden die mee gingen zoeken. Maar er zijn veel bosjes e.d., dus heel veel verstop plekken. En over het algemeen waren ze er pas als het donker was, dus haast onmogelijk om ze te vinden.

Uiteindelijk waren er 2 vrienden die zeiden “stuur een app als ze er zijn”. Dus op een avond kon ik weer een opname sturen van het gebonk tegen het schuurtje. Onverwachts stonden ze met een hele politiegroep op de stoep. We kregen allemaal een Mac light in onze handen, en moesten per persoon met een agent mee, omdat wij de weg wisten. Het hele terrein is toen uitgekamd (dacht ik), zonder succes. 10 minuten nadat iedereen weg was, hoorde ik een deur van een andere schuur open gaan, en daar waren ze weer. Ook het gebonk begon weer.

Ik ben toen naar de politie gegaan om aangifte te doen wegens stalken. Er werd alleen een melding gemaakt, want er was geen dader bekend. Ondanks dat er op internet staat dat je altijd aangifte mag doen, ook zonder dader. Ik ben sindsdien meermalen op het bureau geweest. Met opnames, een getuige, een auto die onder de verf zat etc..

Uiteindelijk bleek dat ze niet eens meldingen hadden genoteerd sinds de zoektocht. Een enkeling wilde een afspraak voor aangifte maken, maar als ik dan voor de gemaakte afspraak kwam, werd ik weer weggestuurd. Na bijna een jaar gestalkt te worden, kreeg ik eens een foldertje over stalken….

Ze werden steeds brutaler

Het leek erop dat het voor hun een sport was. Om zo goed mogelijk uit het zicht te blijven. Het was voor mij onmogelijk om gezichten op de camera te krijgen. Ik heb geen geld voor professionele apparatuur, en ze houden precies in de gaten waar de camera hangt (ik heb gelukkig een camera gehad voor mijn veiligheid van een vriend).

De eerste paar dagen tijdens het kamperen, hingen ze constant om mijn schuurtje heen. Het waren 2 jongens en 1 of 2 meiden. Sloegen tegen mijn schuurtje met bijvoorbeeld een stok, of op dingen in de buurt. Zelfs als het rustig is op het terrein, beginnen ze nu ook in de ochtend weer, als het al licht is.

Op 7 maart 2019 gebeurd er iets onverwachts. Ik loop met een vriendin mee die bij mij op visite was tussen de middag, en we zien op de parkeerplaats een zwarte auto. De bestuurder zat er nog in, met de neus van de auto richting de uitgang. Een andere jongen staat naast mijn auto en doet alsof hij foto’s maakt, maar bukt zich regelmatig achter mijn auto. Wij herkennen de 2 jongens, omdat ze eerder ook een poos op het terrein zijn geweest.

Op dat moment dringt het nog niet tot me door. Ergens rinkelen  wel alarmbelletjes, en we denken allebei dat het niet klopt. Zodra ze ons zien gaan ze er als een haas vandoor. Op de parkeerplaats aangekomen blijkt dat de jongen die naast mijn auto stond, mijn spiegel eraf probeerde te halen…

Dat waren dus de andere stalkers. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel, want dat had ik helemaal niet verwacht. Samen met de vriendin ben ik weer naar de politie geweest. Maar, weer tevergeefs. In eerste instantie wordt er een afspraak gemaakt voor aangifte, maar als we er dan zijn worden we weer weg gestuurd. Ineens is een getuige ook niet genoeg. En de auto is niet daadwerkelijk stuk, want ik kon nog net de spiegel weer op zijn plek krijgen. Ik moet maar meer bewijzen zien te krijgen.

Nog meer stalkers

Nadat we de jongens hadden betrapt, zijn zij een paar maanden rustig geweest. Het is werkelijk om niet te geloven. Ik begrijp best dat mensen denken dat ik gek ben, want dat denk ik zelf ondertussen ook steeds. Het is dat ik regelmatig bewijzen en getuigen heb gekregen, want anders had je me allang op kunnen bergen! Maar hier hield het dus niet op.

Zoals eerder uitgelegd, heb ik nogal wat hoorbare lichamelijk klachten door alle aandoeningen die ik ondertussen heb. En op het terrein zelf, is er iemand die dit blijkbaar ook heel storend vind. Ik had haar verteld over de stalkers, omdat ze er ook vaak was, en misschien ook eens kon opletten of haar wat opviel.

Ook dit kon ik in het begin niet geloven. In eerste instantie begon ze samen met een vriend waar ze vaak mee komt, die stalkers na te doen. Gelukkig kan die vriend niet stil zijn, en deden ze het heel anders, waardoor ik gelijk wist dat zij dat waren. Na een aantal weken was voor die vriend blijkbaar de lol eraf, en hij is ermee gestopt. Maar, als hij er niet is, gaat zij vrolijk verder, en ze gaat ver ook.

’s Morgens vroeg hangt ze om me schuurtje heen, en ’s avonds laat als het donker is. Met of zonder anderen. En dan flitst ze steeds met een camera. Als ik overdag bijvoorbeeld een aanval heb van maagzuur, maakt ze er gelijk een ophef over en probeert er anderen bij te betrekken.

Ze vergeet alleen dat ze met blond haar en een witte omslagdoek best een beetje zichtbaar is in het donker. En ze rookt ondertussen wiet, wat ook niet opvalt natuurlijk. Bovendien heb ik haar wel op camera. Niet goed genoeg om in te leveren als bewijs, maar ik kan haar herkennen. Het enige voordeel is, als zij bezig is, blijven die jongens en meiden op afstand. En van haar ben ik niet bang. Al blijft het verschrikkelijk dat mensen zo doen. Zeker omdat je ziek bent geworden door een ander, je al schaamt voor je klachten en je beroerd voelt, dat ze dat dan gebruiken om je lastig te vallen. Constant.

Ik heb een screenshot gemaakt van een video opname van de camera. Het is verschrikkelijk slecht beeld, ik denk omdat de zon erin scheen. Op de camera zelf was het beter te zien (zwart/wit).
Om 6:00 ’s morgens hingen deze 2 een poos bij mijn schuurtje. Als je goed kijkt (pijltjes) zie je een man met donker, wat langer haar en een baard. Ik heb geen idee wie dat is. Maar schuin achter de man draait net een vrouw haar hoofd weg. Blond haar in een staartje, en een licht gekleurde omslagdoek. Ik weet wel wie zij is, maar ik heb duidelijkere opnames nodig om er iets aan te kunnen doen. (Naast dit beeld, heeft ze ook altijd een “zenuwen” kuchje als ze om mn schuurtje heen hangt, of andere dingen doet die niet kunnen).
Overige gebeurtenissen

Nu al een jaar en 3 maanden wordt ik dagelijks gestalkt en lastig gevallen door diverse personen. Nog een aantal voorbeelden van gebeurtenissen;

Nu zeker een keer of 6 zijn ze met mijn auto bezig geweest. 1 keer heb ik ze kunnen filmen, maar er stond een hek voor waardoor ik het kenteken er niet op kreeg. Toen ik dichterbij wilde komen gingen ze er snel vandoor. En natuurlijk die keer met de autospiegel. Maar een paar weken terug hadden ze het ook weer gemunt op mijn autospiegel. Ze hebben iets tussen de verbinding van de spiegel en de auto gespoten. Gelukkig is grotendeels weg geregend, en kan de spiegel nog bewegen.

11 september 2019 proberen ze weer mijn auto te vernielen (maar in de paniek om bij mijn auto te komen, lukte het niet om meer op te nemen. En zodra ze me zagen gingen ze er vandoor):

 

Een keer van de zomer hoorde ik om 5.30 veel lawaai van de parkeerplaats komen, een hoop gezang en geschreeuw. Ik was alleen, en zij zo te horen zeker met zijn vieren, dus daar durfde ik niet op af te gaan (ik kon niets zien vanaf mijn plaats). Toen het later rustig was, ben ik gaan kijken en zat mijn auto onder de verf. Ze hebben het laten lijken op vogelpoep, maar het was chemisch. Dit is vastgesteld door 3 andere mensen, waaronder een politie agente op het politiebureau (welke beloofde het in het dossier te zetten, maar achteraf niets had vermeld):

Ik zit iedere keer in spanning. Ik kijk altijd eerst of ik schade zie aan mijn auto, voor ik instap. Die is voor mij heel belangrijk, omdat ik niet ver kan lopen en helemaal niet kan fietsen. Bovendien kan ik zo met mijn kat weg voor een paar dagen. Dat kan ik haar met de scootmobiel niet aandoen, en dan kan ik ook de nodige spullen niet meenemen.

Nog een voorbeeld; van de zomer was ik een heg aan het knippen. In de c.a. 5 minuten dat ik aan de andere kant van de heg was, lag er ineens een dode rat bij mijn ingang. Het kan, dat hij daar zomaar is terecht gekomen, maar onwaarschijnlijk met alles wat er gebeurd. Ook was er geen rattengif in de buurt, en kan een rat behoorlijk lawaai maken (heb ik begrepen) als hij lijdt. En er was niets te horen. (Mijn excuses voor de schokkende beelden! Ik deel liever niet dit soort foto’s, maar ik wil een zo goed mogelijk beeld geven, van wat er allemaal speelt)

Ook werd mijn heg ineens een stuk korter op een aantal plaatsen, er waren happen uit. Ik heb bewust niets gezegd tegen anderen, want sommige mensen denken dat je gewoon dingen zoekt op een gegeven moment. Maar mensen merkten het zelf op, en vroegen “wat is er aan de hand met je heg?”. Dat was degene die ook op het terrein zit. Dan was zij de heg aan het knippen (dagen achter elkaar op dezelfde plek), maar deed dat ook gelijk tussendoor met de mijne. En dan ’s avonds kon ze ertussen met haar camera (omdat het me moeite kost om de heg te knippen, werd deze veel hoger dan de bedoeling was. Daardoor had ik nog enige beschutting).

En sinds kort hangen ze ook letterlijk naast mijn huis. Ik heb een hoekhuis en daarnaast een gemeente tuin. Ik had al zo’n vermoeden omdat ik regelmatig geroezemoes hoor en rare bonken tegen het huis. En laatst had de gemeentedienst geschoffeld, en nu zijn er duidelijk de voetsporen te zien. Ik heb ze op camera en mijn vader heeft ze ook kunnen zien. Maar ook laten bijvoorbeeld volwassenen, kinderen stenen tegen mijn huis gooien.

18 november 2019: De eerste opname die ik gemaakt heb van de voetstappen naast mijn huis:

 

17 december 2019: De tweede opname die ik heb gemaakt van de voetstappen naast mijn huis. Iedere dag is er wel iets te zien, maar alles raakt een beetje overvol van de opnames. Dus ik doe het af en toe. Hier kun je na diverse regenbuien zien dat het hele paadje is plat gelopen, terwijl op de vorige video de voetstappen per stuk nog te zien zijn. Ik hoop dat de kwaliteit voldoende is, want ik moest er een stukje afknippen i.v.m. een kenteken, en het programma deed het niet zo goed.

 

Getuigen van wat er gebeurd, maar niet van de daders

Veel mensen hebben heel lief geprobeerd om te helpen. Maar alleen de vriendin die ik eerder noemde, was daadwerkelijk getuige van de daders. Er zijn er nog veel meer, maar dat zijn mensen, of buren, die niets zeggen. Die denken met al die ellende waarschijnlijk ook dat ik gek ben. Maar ik heb de afgelopen 2 weken al 2 keer gehoord dat een omwonende mijn buren buiten aansprak. Door het klapraam dat open staat, dus ik zie niet wie het is. Want ik heb standaard tegenwoordig zoveel mogelijk de gordijnen dicht.

Wel zijn er nu meerdere getuigen van de dingen die gebeuren. Maar ze gebeuren dus in het donker, waardoor de daders moeilijk te zien zijn. En als je ze nog niet eerder gezien hebt, weet je ook niet wie het zijn. Behalve dan de buren thuis, dat is natuurlijk binnen ook te horen. Daar heb ik wel 2 getuigenverklaringen voor i.v.m. de rechtszaak die tegen de huisarts loopt. Aangezien hij dit heeft veroorzaakt, zou hij daardoor ook moeten zorgen (of zijn verzekering dan) voor een passende woning.

Maar zo heb ik bijvoorbeeld een vriend van mij die op visite was, een opname kunnen sturen. Dat hij er was zei ik al dat ze wel zouden beginnen als hij weg was. Nog geen 20 minuten nadat hij was vertrokken, kon ik een opname sturen van het gebonk tegen mijn schuurtje. En diezelfde vriend maakte laatst mee dat ik hem uitliet, dat er iemand (in de middle of nowhere dus) struikelde in de bosjes over een stuk hout dat er lag. En die hele avond dat hij er was, konden we ze al rond horen hangen op het terrein, terwijl er niemand anders was.

Ook een andere vriend heeft ze gehoord, en weet dat er meer aan de hand is. Maar helaas heeft hij ze niet gezien. Maar ook mijn vader, heeft door dat er meer aan de hand is. Hij komt zo af en toe logeren, en doet zijn best om me te helpen. Hij heeft ze rond horen hangen, en bijvoorbeeld dat we ’s avonds buiten stonden te roken ook de flits van een camera in zijn gezicht gehad (in de middle of nowhere).

Van kwaad tot erger

En ook nu nog, in december, gaat het alleen maar van kwaad tot erger. Mijn vader was een week of 3 geleden te logeren en stond onder de douche. Ik zat op de bank in de woonkamer en hoorde iemand boren. Maar, dat leek wel aan de zijkant van mijn huis, waar de buitenmuur zit. Omdat het geluid deels via het plafond van de ene naar de andere muur gedragen wordt, dacht ik er verder niets van.

Tot ik ’s avonds een gaatje in de muur zag in de gangkast. Ik heb mijn vader het laten zien, en het voor de zekerheid gemerkt met een pleister. Ook had ik er een foto van gemaakt, maar die heb ik weer verwijderd, en mezelf toegesproken dat dit toch echt niet kon, zo ver konden ze niet gaan en ik moest me niet gek laten maken…

Op zaterdagmiddag (mijn vader was alweer een poosje weg) 15 december 2019 hoorde ik het boren weer, maar zag niets. Ik had geen zin om de hele middag thuis te blijven, en ben rond een uur of 4 nog even weg gegaan, tot een uur of 6.

Toen ik ’s avonds wat uit die gangkast wilde pakken, sloeg de schrik om mijn hart! Er zaten diverse gaatjes in de muur, en het gruis van het boren lag eronder! Ik heb er een hele poos bij staan kijken, met de gedachten “dat kan toch niet echt?”. Maar ondertussen hoorden ik ze weer. Ik ben gelijk naar buiten gegaan de achtertuin in. Ik zag 3 vrij lange figuren met hoodies op weglopen de zijstraat in.

Van de zijstraat waar mijn huis aan grenst kwam ineens een zwarte auto, die dezelfde bleek te zijn als van de jongens die mij al heel lang stalken. Die pikte in de andere straat 2 van de 3 personen op, om de hoek. 1 bleef zeker nog een uur staan kijken of ik actie zou ondernemen. Ik had de camera opgehangen in de achtertuin, maar die probeerden ze via de schutting eraf te halen. Dus die heb ik maar weer binnen gehaald, want ik heb geen geld voor een nieuwe.

De hele avond, tot zeker 23:15 hebben ze rond mijn huis gehangen met tussenpozen. Jammer genoeg kreeg ik de persoon in hoodie, die in de zijstraat stond te kijken, niet op video, omdat ik niet de juiste apparatuur heb. Ik heb mijn vader nog gebeld, om te vragen of hij nog wist dat we naar dat ene gaatje hadden staan kijken. Voor de zekerheid. Want je denkt echt dat je gek wordt met dit soort dingen. Dat wist hij nog, en als hij weer komt zal hij er naar kijken. Maar ik weet het wel zeker. Als we dat ene gaatje op die witte muur hebben bekeken, en ik heb hem gemarkeerd, dan had ik die andere gaatjes ook wel gezien. Want door het geluid van het boren heb ik er juist op gelet.

Hieronder de video, die ik 15 december 2019 heb gemaakt. Je ziet dat er een pleister op de muur zit van de vorige keer. Alvast mijn excuses, je kunt beter het geluid uitzetten. Van de schrik had ik het benauwd, en dat kun je terug horen op de video:

 

 

Mensen om je heen denken dat je gek bent

Het moeilijkste van alles is nog, dat mensen, die je al jaren kennen, denken dat je gek bent geworden. Dat je de dingen verzint. Of door ervaring de dingen erger maakt dan het is. Ondanks de bewijzen die je kunt laten zien. Want wie niet geloofd, wil ook geen moeite doen om een paar minuten naar een video te kijken waarin dan vanuit het donker af en toe een flits te zien is (mijn telefoon camera ziet niets in het donker, behalve dingen die dus oplichten. Maar geen schaduwen of contouren, helemaal niets verder).

Het is heel verdrietig en frustrerend als mensen waar jij juist steun bij zoekt, duidelijk laten merken dat ze denken dat je niet in orde bent. Want dan sta je er helemaal alleen voor. Met al je verdriet, schaamte en angst.

Je vraagt je dan regelmatig af hoe ze zouden denken als je dan wel een mes tussen je ribben krijgt. Want die jongens, die staat erom bekend dat ze agressief zijn en met wapens op zak lopen. Ook zijn ze niet helemaal psychisch in orde (1 heeft ervoor in een instelling gezeten). Ze hebben vooral sociale beperkingen. Maar ook de buren. Niet de buren zelf, maar hun vrienden die schreeuwen, of voor je auto springen. Dat maakt het gelijk een stuk fysieker.

Het zal niet ophouden

Zoals je hebt kunnen lezen, is alles al geprobeerd. Op camera krijgen, hele groepen zijn erachteraan gegaan, klopjacht met de politie, ze worden aangesproken door anderen. Niets, maar dan ook niets helpt. Ook maakt het ze niet uit waar ik zit. Of ik thuis ben of in het schuurtje. Of wat voor weer het is. Zelfs in de stromende regen of vriezende kou zijn ze er. Zelfs overdag als het rustig is, zie je ze op het terrein bij het schuurtje wel eens achter heggen wegduiken.

En het gaat allemaal steeds verder. Zeker als het niet de gewenste aandacht geeft. Volgens alle informatie op internet, inclusief die van de politie, hebben beide groepen alle kenmerken van gevaarlijke stalkers. Ze hebben er lol in en krijgen er een kik van. Stalkers die niet zullen stoppen. Of pas als ze je hebben kunnen verwonden, of als je zelf besluit dat je er niet meer tegen kunt.

 

Hieronder een aantal video’s waarin bijvoorbeeld de flitsen van een camera ’s avonds te zien zijn:

*De onderstaande video’s moet je uitvergroten, als je het op je telefoon wil bekijken. Anders zie je het niet omdat het te klein is.

11 augustus 2019, begin van de avond:

Ik zat in het schuurtje tv te kijken op de bank, toen ik ineens vanuit mijn ooghoeken het geflits van een camera zag. In eerste instantie dacht ik dat het aan mij lag, maar na 10 minuten heb ik de telefoon op opnemen gezet. Je kunt dus inderdaad zien dat er van buiten foto’s worden gemaakt richting mij. Er is daar helemaal niets, geen elektra of lampjes, alleen bosjes en een looppad.

Zodat je niet de hele video geconcentreerd hoeft te kijken, de flitsen zijn te zien op (linksonder door het grotere raam):

00:00, 2:25, 2:30, 3:04, 3:07, 3:14, 3:15, 3:16 en 3:25

 

Vanwege de ellende in de buurt, ben ik ondanks de kou en al het vocht, toch maar weer naar het schuurtje gegaan. Gisteren was de eerste avond dat ik hier was, 20 december 2019. Op de video zie je constant 2 lichtjes schijnen. Dit was steeds zo als ik buiten te roken ging.

Maar, ik richt de camera op een veld waar helemaal niets is, behalve gras, zand en een heg. ook daarachter is helemaal niets… Het enige wat ze willen, is dat je weet dat ze er zijn. Het stelt niets voor, maar als je in je eentje in het donker staat, en je ziet verder niets, en je bent behoorlijk ver van andere huizen… Als ik binnen zat kon ik ze wel regelmatig om mij heen horen, jongens en meiden. (Zij zijn rond de 25 allemaal)

 

Ga terug naar Zo ziet het leven er nu uit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *