Menu Sluiten

Het verschrikkelijke verzorgingstehuis

verzorgingstehuisDit verhaal heeft helemaal niets te maken met mijn boek. Maar het hield me zo bezig, dat ik het graag wil delen. En wie weet, worden er zo eerder problemen gesignaleerd bij een verzorgingstehuis. Want de mensen die daar terecht komen, zijn erg kwetsbaar.

Geen plaats in een verzorgingstehuis

Ik heb het ondertussen bij verschillende mensen om mij heen gezien. Familieleden die veel te lang thuis moesten blijven wonen, omdat er geen plek was in een verzorgingstehuis. Hoe de familie ook zijn best deed om voor diegene te zorgen, ze konden er nooit 24 uur per dag zijn. Dit leverde gevaar op. Niet alleen voor de persoon zelf, maar ook omwonenden. Als iemand bijvoorbeeld niet meer begrijpt hoe een gasfornuis werkt, kan dat best fout aflopen.

Uiteindelijk moesten ze echt “gevaarlijke dingen” meemaken, om ergens terecht te kunnen. Zo ging de een steeds aan de wandel en wist niet meer waar ze was (buiten eigen stad), en de ander brak een heup. Beiden zijn van “tijdelijke troosteloze kamer” naar “tijdelijke troosteloze kamer” verhuist tot er ergens een permanent plekje was voor ze. Maar in de troosteloze kamers werden ze niet beter. Eerder depressief. En het verhuizen helpt natuurlijk ook niet mee op die leeftijd, als je al niet helemaal begrijpt wat er aan de hand is.

Onze ervaring met een verzorgingstehuis hier

De schoonmoeder van een vriendin had dus haar heup gebroken. Zo kwam ze tijdelijk in een verzorgingstehuis voor revalidatie. Uiteindelijk bleek nu dan dat ze niet meer zelfstandig kon wonen, dus zou het permanent worden. Maar ze werd daar zo depressief, dat ze niet meer wilde eten. Hierdoor kwam ze in het hospice terecht.

Het hospice is heel bijzonder. Het wordt gerund door mensen die verschrikkelijk lief zijn. Ze doen alles voor de patiënten die daar terecht komen. Ook hebben ze aandacht voor de mensen. Doordat ze helemaal vertroeteld werd, wilde de schoonmoeder van die vriendin toch weer eten. En ze knapte helemaal op. Hierdoor moest ze weer terug naar het verzorgingstehuis. Want, het hospice is alleen voor “de laatste tijd”, en veel plek hebben ze niet.

De verhuizing

Omdat die vriendin geen tijd had op de afgesproken tijd, heb ik aangeboden om haar schoonmoeder van het hospice naar het verzorgingstehuis te brengen.

Bij het hospice gaven ze gelijk aan dat ze de vorige keer “slecht” uit het verzorgingstehuis kwam. Ze moest revalideren (oefeningen doen en lopen) voor haar heup, maar daar hadden ze weinig mee gedaan. Ze drukten mij op het hart om duidelijk te zijn in het verzorgingstehuis dat dit wel nodig is, en vroegen of ik het in de gaten wilde houden.

In het verzorgingstehuis was het ontvangst goed en de mensen vriendelijk. Ik heb mevrouw in haar kamer geïnstalleerd. Het was wel een trieste kamer. Leeg en onpersoonlijk. Er staat een bed, een stoel, een kast en er hangt een tv. Niets aan de muur, geen plantje, helemaal niets. Nu zou dit voor een paar dagen zijn, omdat ze eigenlijk wachtte op een plekje in een ander verzorgingstehuis. Dus vooruit.
Met die vriendin de overdracht besproken, en afgesproken dat we haar kamer in het andere tehuis gezellig gaan maken. En natuurlijk gemeld wat het hospice zei over het revalideren.

Op bezoek

De schoonmoeder van mijn vriendin heeft niet veel familie meer. Hierdoor krijgt ze weinig bezoek. Omdat ik het sneu vond voor haar, en weet dat mijn vriendin het heel druk heeft met allerlei vrijwilligerswerk, heb ik afgesproken dat ik ook in ieder geval een keer per week bij haar op bezoek ga. Afgelopen maandag had ik haar gebracht, en donderdag ging ik voor het eerst op visite.

Het was me maandags al opgevallen dat het er wel allemaal triest uitzag. Maar nu drong het helemaal tot me door; de bewoners worden ’s morgens uit bed gehaald, aangekleed en aan de tafel gezet in de woonkamer. Dit gaat om een afdeling waar de meesten niet zelfstandig mobiel zijn, dus ze zitten daar ook verplicht met elkaar aan tafel, zonder dat ze misschien een klik hebben. Met als resultaat dat iedereen de hele dag sip voor zich uit zit te staren. Als je dan als bezoeker binnenkomt, lichten er een aantal ogen op. Want, een praatje is in ieder geval even afleiding van de verveling!

Toen ik naast de schoonmoeder ging zitten, zei ze gelijk “Ik moet naar het toilet”. “Prima, ik ga wel even kijken of er iemand is”. Want, zelf tillen kan en mag niet. Niemand te vinden op die afdeling, behalve 2 schoonmaaksters, die zich rot renden om katheters te vervangen?! Dat ik het gebouw binnen kwam, zag ik al wel dat er een aantal van die afdeling beneden zat koffie te drinken, maar blijkbaar waren ze allemaal tegelijk gegaan.

Ik terug naar de schoonmoeder, en uitgelegd dat er zo iemand zou komen. Ze werd boos. Ze vertelde dat ze al 2 uur zat te wachten! Nu is ze ook een beetje dement, en niet erg geduldig, dus ik keek een beetje vragend om me heen en zei “dat kan toch niet?”. Toen begonnen er heel timide wat hoofdjes aan de tafel ja te knikken… Ik heb dus nog een keer gevraagd of dat zo was, en of dat vaker gebeurde. “Ja”, zeiden diezelfde mensen weer. Ze leken helemaal blij dat er iemand was die het opmerkte.

De dames van de verzorging kwamen terug, en gingen rustig de vaatwasser uitruimen. Ik heb gezegd “deze mevrouw zit al 2 uur te wachten tot ze naar het toilet mag”. Nee, dat kon niet hoor, mevrouw was in de war! En ik zag dus de andere mensen aan tafel boos kijken, maar ze durfden niets te zeggen. Maar, mevrouw werd nu eindelijk wel naar het toilet geholpen. Uit alles bleek ondertussen ook dat er niet echt iets aan de revalidatie werd gedaan.

Toen ze weer aan de tafel zat, en de verpleging weg was, wilde een mevrouw aan tafel mij nog even iets vertellen; Ze hadden de alarmknop die om de nek van mevrouw hing, eerder al in haar shirt gestopt, zodat ze niet op de knop kon drukken. En de alarmknop op tafel was buiten haar bereik geschoven. Ik begrijp dat ze niet de geduldigste is, maar dat kan toch niet? Die knoppen zijn er niet voor niets. En bovendien, daar hadden ze wel tijd voor, en ze wisten dat ze naar het toilet moest, maar zijn gewoon koffie gaan drinken?

Ik heb aan de tafel gezegd dat ik erachter aan zou gaan, want zo kan het niet. Deze mensen zijn daar niet zonder reden, en helemaal afhankelijk van de mensen die hen verzorgen. Ze waren allemaal opgelucht en dankbaar.
De oude mensjes durfden zelf niets te zeggen

Omdat ik al door had dat ze daar maar de hele dag zat, vroeg ik of de schoonmoeder een rondje door het gebouw wilde in haar rolstoel. Nou, daar was ze wel blij mee! Een andere mevrouw met een rollator, wilde ook graag mee. Want ze durfde niet zelf met de lift, en was hetzelfde rondje ook wel zat. Dus, met deze 2 mensjes in mijn kielzog, aan de wandel.

Onderweg wilde de mevrouw met de rollator toch even weten of ik van een organisatie was. Ik heb uitgelegd dat dat niet het geval was. Maar ook dat dat geen reden is dat ik er niets van kan zeggen. Ze legde mij uit dat het altijd zo gaat, maar dat ze er zelf niets van durven zeggen, want zij zijn afhankelijk van de zorg van die mensen. Dat is toch ook wat!

Koude koffie en thee

Het viel mij die maandag al op dat ik werd gewezen op een duur koffie apparaat in de hal, terwijl er koffie en thee op de tafel in de “gezamenlijke” woonkamer staat. Toen we terug waren van onze wandeling, schonk ik nog een kopje thee in voor de schoonmoeder van mijn vriendin. En omdat ik daar toch nog even zat, voor mezelf een kopje koffie.
Ze neemt een slok, trekt een vies gezicht, en zegt “koud!”. Ik neem een slok van mijn koffie, en die is ook ijskoud.

Terwijl het in thermoskannen op tafel staat. Dus dan vraag ik me af, hoe lang het er al staat. En terwijl ze in het keukentje bezig zijn geweest, is er geen nieuwe koffie of thee gezet. Ik was er om 10 uur, dus ik hoop maar dat het van het ontbijt was die ochtend. En ik vermoed dat pas tegen de lunch nieuwe wordt gezet…

Naast al het bovenstaande, is er bijna niets te doen voor de ouderen, behalve de hele dag aan die tafel zitten. Of tv kijken op je eigen kamer. Een keertje in het weekend is er misschien wat beneden te doen in de openbare ruimtes.

De klacht neerleggen

Ik heb eerst met die vriendin besproken wat er aan de hand was. Het is tenslotte haar schoonmoeder, en zij moet alles daar regelen. Daar wil ik me niet zomaar mee bemoeien. Maar ze wilde graag samen een klacht indienen.

In de folder staat dus dat je eerst op de afdeling met de leidinggevende moet praten. Nu ja, ik kon niet aan een neus zien wie ik voor me had, maar ik denk dat er 1 leidinggevende bij was. Bovendien werd het gelijk weggewuifd en geprobeerd om het op de schoonmoeder af te schuiven die in de war zou zijn. Die stap slaan we dus over.

Uiteindelijk hebben we de klacht met een manager besproken. Zij had overal excuses voor, en probeerden het ook op de bewoners zelf af te schuiven. Want dat deed haar personeel echt niet! Toevallig had ik ondertussen al op zorgkaartnederland.nl de reviews van de afgelopen 2 jaar bekeken. Er waren er maar 2, 1 van 2017 en 1 van 2018. En beiden zeiden ze precies waar wij nu een klacht voor indienden.

Ook hadden we een kennis gesproken, wiens dochter er een hele poos geleden stage had gelopen op dezelfde afdeling. En zij kwam huilend thuis met ook de verhalen dat mensen bijvoorbeeld alleen op gezette tijden een keer naar het toilet mochten.

Ik heb de manager duidelijk gezegd dat hieruit wel blijkt dat het een structureel probleem is. En ook de vorige klachten zouden behandeld zijn, maar in 2 jaar was er dus nog niets veranderd. Ik heb haar gemeld dat ik het ook bij de gemeente (die konden er nies aan doen) en het IGJ zou melden (het orgaan van Nederland omdat tehuizen te controleren).

De afloop

Ik had nog een bel afspraak met de manager, waarin zij nog zou terugkoppelen wat er gedaan was. Er werd niet gebeld op het afgesproken tijdstip. Een aantal weken alsnog belde ze. Ze was het vergeten en daarna op vakantie gegaan.

Maar… Ze kwam nu niet meer met excuses, en nam de klachten na onderzoek en gesprekken met medewerkers nu wel serieus. Ze begreep dus eindelijk dat er wel wat mis was. Er zouden een aantal maatregelen worden genomen.

Omdat de schoonmoeder van die vriendin ondertussen verhuist is naar een permanente kamer in een ander verzorgingstehuis (welke gelukkig heel veel beter is!), hebben wij geen zicht meer op wat er verder gebeurd. Maar als het goed is, zijn er nog meer mensen die melding gaan maken. Dus hopelijk wordt de zorg voor de bewoners in de toekomst beter.

Related Posts