Menu Sluiten

Verkeerde behandeling met injecties

Aansprakelijkheid punt 5:

Hierna een verkeerde behandeling met injecties

 

Omschrijving:

Nadat de vitamine B12 waarde van 90 pmol/L naar 77 pmol/L gedaald was, na de eerste behandeling van 5 maanden tabletten, zet de huisarts op 7 mei 2012 een nieuwe behandeling in van 5 injecties. Deze injecties volgen op 7 mei, 11 mei, 14 mei, 18 mei en 21 mei. Omdat de injecties niet helpen, stopt de huisarts op 21 mei de injecties. En denkt hij in juni in een andere richting, namelijk die van Endometriose.

Dus ondanks dat duidelijk uit de bloeduitslagen bleek dat vitamine B12 niet via de maag (uit voedsel en tabletten) werd opgenomen, heeft de huisarts de injecties stop gezet. De huisarts heeft hiermee de opnamestoornis (ziekte van Addison-Biermer) over het hoofd gezien en ook nergens naar gekeken bij het bepalen van de behandeling.

Daarnaast heeft de huisarts nooit de klachten die horen bij het vitamine B12 tekort gekoppeld aan dit tekort. Het in dit geval stopzetten van de injecties was schadelijk voor mij, en had zelfs dodelijk kunnen zijn, aangezien ons lichaam vitamine B12 nodig heeft in vele processen door het hele lichaam.

Onderbouwing:

Doordat de vitamine B12 waarde gevaarlijk laag was (77pmol/L), en er al sinds 2003 neurologische klachten bekend waren bij mij, was het wenselijk dat er werd behandeld met 1-2 injecties per week voor lange tijd 1-2 jaar. Dit staat o.a. in het Farmacotherapeutisch Kompas, welke de huisarts zelf gebruikt om behandelingen in op te zoeken.

Tevens staat dit in de bijsluiter van het medicijn, de NHG standaard Anemie, NHG-Standpunt Diagnostiek, en overal anders. Ook mag er, zolang de oorzaak van de opnamestoornis (Ziekte van Addison-Biermer) niet duidelijk is en met zekerheid weg genomen is, nooit gestopt worden met de injecties. Vitamine B12 is net als insuline voor een suikerpatiënt. Het is van levensbelang.

Zie bewijsstukken:

Expertise (Ondanks dat dit voorschrift fout is en in strijd is met alle bijsluiters, staat er wel 10 injecties en daarna tabletten suppletie. Niet de 5 injecties en dan niet meer, zoals dr. Vd Berg als protocol had):

Zie pagina’s 54-57 van de map bewijsstukken, NHG Standpunt diagnostiek vitamine B12 deficiëntie:

“De gewenste duur van de behandeling is afhankelijk van de (waarschijnlijke) oorzaak van de deficiёntie; zij zal levenslang zijn bij patiënten met atrofische gastritis.”

Aangezien de tabletten niet werden opgenomen, en er geen andere oorzaak van het tekort zoals een vegetarisch dieet werd gevonden, had de behandeling levenslang moeten zijn. Zoals later ook blijkt.

Pagina 3 van de map bewijsstukken, het Farmacotherapeutisch Kompas:

Pagina 5 van de map bewijsstukken, de bijsluiter van de Hydrocobamine:

“Aanvangsdosering 10 injecties van 1000 microgram Hydrocobamine toe te dienen met een interval van minstens drie dagen. Onderhoudsdosering 1 injectie van 1000 microgram Hydrocobamine per twee maanden. 

Bij duidelijke neurologische afwijkingen 1 injectie van 1000 microgram Hydrocobamine één à tweemaal per week gedurende geruime tijd, bv. 2 jaar.”

Pagina 72  van de map bewijsstukken, NHG standaard Anemie:

(Klopt niet helemaal met de informatie uit de bijsluiter e.d., maar er staat nergens dat er gestopt mag worden)

“Alternatief (bij slikproblemen, problemen met therapietrouw, ernstige (neurologische) problemen of bijwerkingen bij orale toediening): hydroxocobalamine 1 mg intramusculair, 10 injecties met een interval van ten minste 3 dagen; daarna 1 mg eens per 2 maanden.”

Pagina 73 van de map bewijsstukken, B12  Institute, behandeling:

Standaard behandeling: “10 injecties a 1000 mcg met een interval van tenminste 3 dagen; onderhoudsdosering 1000 mcg eenmaal per 2 maanden of 300 mcg eenmaal per maand. Suppletie levenslang als onderliggende oorzaak van het tekort niet is weggenomen.”

Bij duidelijke neurologische afwijkingen: “10 injecties a 1000 mcg een-a tweemaal per week gedurende bijvoorbeeld twee jaar.”

Pagina 75 van de map bewijsstukken, Stichting B12 tekort, behandeling:

“De behandeling bestaat uit intramusculaire injecties met 1000 mcg hydroxocobalamine. Er dient begonnen te worden met 10 injecties met een interval van minstens 3 dagen. In de praktijk komt dit neer op 2 injecties per week, 5 weken lang.”

“Vervolgens dienen de injecties voortgezet te worden met een frequentie van 1 maal per week, indien er sprake is van neurologische klachten of indien er (nog) te weinig resultaat is. Afhankelijk van de klachten dient deze frequentie te worden voortgezet tot de klachten grotendeels verdwenen zijn.”

“Vervolgens kan de frequentie langzaam worden afgebouwd. De juiste dosering is die, waarbij de klachten wegblijven. Daarna kan worden afgebouwd tot een frequentie van één maal per maand tot één maal per twee maanden.
Eén maal per twee maanden is de minimale frequentie.”

Pagina 77 t/m 82 van de map bewijsstukken, B12 Institute, Valkuilen:

  1. “Als de oorzaak van B12 tekort niet is weggenomen, mag er nooit gestopt worden met behandeling. (Is ook NHG standpunt).”

“Beeldend: je injecteert in een lekke emmer. Bij het stoppen van toedienen injecties, zullen de klachten terugkomen, met ernstige gevolgen voor de patiënt.”

“Nogmaals: gezien de onomkeerbaarheid van de klachten en de mogelijke invaliditeit bij onderbehandeling, is het zaak adequate suppletie (intramusculair) te geven bij duidelijke symptomatologie ten gevolge van B12 deficientie. Luisteren naar de klachten van de cliënt is ons devies.”

Pagina 16-17 van de map bewijsstukken, bericht van een deskundige:

 “Een B12-tekort en de gevolgen daarvan komen in de wetenschappelijke literatuur al voor in 1890! In de jaren 50 werd er veel over geschreven en werden artsen gewaarschuwd hier alert op te zijn.
Maar om het maar even recent te houden, in 2005 werd een artikel gepubliceerd door internisten van het AMC over de diagnose en behandeling van een B12-tekort (met daarin oa dat men moet opstarten met 10 injecties in korte tijd) Dat artikel werd gepubliceerd in het Nederlands Tijdschrift Geneeskunde.”

Pagina 9-11 van de map bewijsstukken, Informatie meegezonden door Neuroloog bij second opinion online (en telefonisch):

“Als de diagnose Pernicieuze Anemie/B12-deficiëntie gesteld is dan moet er direct begonnen worden  met vitamine B12 injecties. Deze injecties (hydroxocobalamine 1000 mcg) moeten levenslang, uiteindelijk een keer per maand of vaker, gegeven worden.”

Pagina 23 van de map bewijsstukken, bericht van een deskundige:

 “Erg lage B12, pillen die niet helpen en niet de behandeling gekregen bij neurologische klachten door B12-tekort.”

Pagina 22 van de map bewijsstukken, bericht van een deskundige:

“In 2012 was de waarde nog lager en kreeg je 5 injecties en werd er weer gestopt. Bij B12-tekort mag er nooit gestopt worden met de injecties zolang de oorzaak niet is gevonden en opgelost.”

Pagina 26 van de map bewijsstukken, Bericht van deskundige/arts:

 “Ik kan u mededelen dat er duidelijk in het NHG standpunt staat: Als de oorzaak niet is weggenomen, mag er nooit gestopt worden met de behandeling i.m.. Bij duidelijke neurologische klachten geeft het Farmacotherapeutisch kompas aan: 1 tot 2 maal in de week injecteren gedurende 2 jaar.”

En:

“2. na ZEER laag B12 waarden heeft u slechts 5 injecties gehad waarna de behandeling is gestopt. De oorzaak was helaas niet weggenomen dus klachten komen terug.”

Zie ook bewijsstukken belang injecties bij opnamestoornis:

Pagina 30 van de map bewijsstukken, B12 Institute, symptomen:

“Een snelle diagnose en behandeling zijn dus wenselijk. Gezien de ernst van de ziekte is de kans groot dat het klachtenbeeld blijvend en niet meer terug te draaien is.”

Pagina 45 van de map bewijsstukken, Site Henk de Jong (DE deskundige van Nederland):

“Laat je nooit “geruststellen” met een of enkele injecties. De waarde stijgt daardoor direct flink en daardoor blijft de waarde lang “normaal” voor de dokter, terwijl er dan wel klachten kunnen zijn door een tekort in de weefsels. De juiste diagnose wordt dan ver vooruitgeschoven en kom je van de regen in de drup.”

Om te beginnen is een B12-tekort nooit iets tijdelijks, dus een aantal injecties en dan weer stoppen is nooit goed.”

Pagina 74 van de map bewijsstukken, B12 Institute, behandeling:

“Gezien de progressieve aard en de ernst van de aandoening, en de onomkeerbaarheid van sommige klinische verschijnselen, zijn wij van mening dat bij twijfel tot behandeling moet worden overgegaan. Afwachten is geen bewezen optie. De behandeling dient bij een duidelijk neurologisch klachtenbeeld ‘agressief’ te worden ingezet, zeker als andere ziekten zijn uitgesloten.”

Pagina 83 van de map bewijsstukken, Stichting B12 tekort, geen overdosering mogelijk:

  • “Klachten als gevolg van een B12-tekort kunnen daardoor steeds opnieuw de kop opsteken en zelfs onomkeerbaar worden.”

Pagina 68 van de map bewijsstukken, B12 kliniek, waarom B12 kliniek:

En dat terwijl B12 behandeling moet gestart worden voordat er ernstige (bijvoorbeeld onomkeerbare neurologische) stoornissen optreden.”

Pagina 89 van de map bewijsstukken, B12 Institute, Neuro-psychologisch onderzoek:

  • “In 1956 schreef Holmes 4in het British Medical Journal: Het grote probleem in het diagnosticeren van een B12-tekort waarbij het zenuwstelsel is aangedaan, is het gebrek aan correlatie tussen de hematologische en de neurologische manifestaties. Vroegtijdige behandeling is essentieel om de behandeling effectief te maken, aangezien de omkeerbaarheid van de neurologische symptomen grotendeels afhangt van de duur van aanwezigheid hiervan. De afwijkingen in de hersenen die deel uitmaken van het neurologische ziektebeeld van een B12-tekort zijn, alhoewel al meer dan een halve eeuw erkent, nog steeds minder bekend dan gecombineerde strengziekte. Het uiteindelijke resultaat van niet herkende en onbehandelde afwijkingen in de grote hersenen kan ernstige dementie zijn, maar vroegtijdige behandeling kan een compleet herstel geven. De neuropsychiatrische symptomen gingen het verschijnen van andere neurologische afwijkingen en het ontstaan van anemie in sommige gevallen met meerdere jaren vooraf.”

Pagina 92 en 93 van de map bewijsstukken, Website Henk de Jong, gecombineerde strengziekte:

“Als er al lange tijd een B12-tekort is, dan ontstaat vaak een neurologische afwijking die “gecombineerde strengziekte” wordt genoemd. Bij te laat herkennen kan dit blijvend zijn. Gecombineerde strengziekte is net als b.v. MS en Parkinson een ziekte van het centrale zenuwstelsel. Onder gecombineerde strengziekte verstaat men een aantasting van de achterstrengen van het ruggenmerg en van de piramide zijstrengen. De aandoening is altijd dubbelzijdig en meestal links en rechts gelijk. Soms gaat de ziekte gepaard met aangetaste perifere zenuwen. (Polyneuropathie)”

En ook de bewijsstukken bij het punt hierboven, geven iedere keer weer aan hoe belangrijk het is om nooit te stoppen. En direct goed te behandelen.

In het verweer van de huisarts op 7 september 2016 geeft de huisarts zelf aan dat 5 injecties het beleid van de praktijk is bij een aangetoond vitamine B12 tekort. Ook heb ik een gesprek gevoerd met de huisarts (en opgenomen, en er zat een vriendin bij), waarin hij zegt dat dit het protocol van de praktijk is.

Als ik dan vraagt waar hij dit protocol op gebaseerd heeft, aangezien dit nergens overeenkomt met de voorgeschreven richtlijnen, kan hij niets zeggen. Ook vraag ik dat als duidelijk was dat ik de tabletten niet opnam, dus ook de vitamine B12 niet uit voedsel kon halen, hoe ik dan de vitamine B12 binnen zou moeten krijgen. Ook hier heeft de huisarts geen antwoord op.

De huisarts geeft in het verweer aan dat er na 5 injecties altijd wordt overlegd met de patiënt en er samen besloten wordt hoe nu verder (Terwijl dus nergens in de voorschriften staat dat er 5 injecties gegeven mogen worden en dat er daarna gestopt mag worden).

Maar wanneer er tegen iemand met injectiefobie wordt gezegd “dat de injecties niet helpen” (wat klopt want het is veel te weinig om bij een ernstig tekort verbetering te krijgen) gaat deze natuurlijk akkoord met het stopzetten van de injecties.

Daarnaast is er de bekende begin verergering (15 B12 instituut) waarbij klachten in het begin kunnen verergeren, en pas daarna verbeteren) en er wordt voorgesteld om te stoppen met de injecties, is het vrij voorspelbaar dat een patiënt hier mee instemt.

Wanneer de huisarts had uitgelegd dat de injecties nodig waren omdat ik anders veel zieker zou worden en zelfs dood kon gaan, en ik deze injecties levenslang nodig zou hebben, had ik er natuurlijk voor gekozen om de injecties te houden. Ik heb later ook zelf steeds meer gevraagd zodra ik erachter kwam dat dit nodig was, of het vermoeden had dat ik tekort injecties kreeg.

Het verweer van de huisarts september 2016:

Ga verder met fout 6 van de huisarts: Het advies van de internist negeren, en weer een verkeerde behandeling inzetten

Wat denk jij? Is het zo voldoende onderbouwd?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *