Menu Sluiten

Verweer tegenpartij februari 2018

Het laatste verweer dat ik tot nu toe (januari 2020) heb gehad is weer een medisch advies van de tegenpartij. Sinds ongeveer eind 2018 staat de zaak stil.

In dit verweer wordt het over een andere boeg gegooid. Ondanks alles wat al is bevestigd in de expertise, oor andere artsen en deskundigen en wat de verzekeringsarts en huisarts al hebben toegegeven, willen ze nu met alles de schuld bij mij neerleggen.

Stukken uit het verweer van de huisarts via de tegenpartij

Van de huisarts

“De huisarts geeft aan dat patiënte na 1 maand terug moest komen voor controle na het voorschrijven van de (verkeerde) vitamine B12 tabletten.”

Mijn verweer

Echter, tegen mij had hij 3 maanden gezegd, en dit geeft hij zelf in eerder verweer ook aan, evenals de verzekeringsarts. Bovendien (zie ook weer eerdere punten) had het geen verschil gemaakt; de huisarts zet hierna diverse foutieve behandelingen in en ziet de opnamestoornis over het hoofd.

Van de huisarts

“Ik heb haar verder op diverse momenten, in 2009 (internist en reumatoloog), in 2012 (internist) en 2015 neuroloog naar specialisten verwezen om mij te helpen met het lastige te interpreteren beeld.”

Mijn verweer

Ten eerste wordt een vitamine B12 tekort vaak genoeg door een huisarts vastgesteld en behandeld, zonder hulp van specialisten. Dit had de huisarts zelf moeten doen (zie eerdere punten, het was geen lastig te interpreteren beeld als ik 72 x kom met klachten die vallen onder een vitamine B12 tekort, val in 2 risicogroepen voor een B12 tekort en hij het zelf vast stelt in 2011 en het  opnameprobleem niet doorheeft).

In 2009 (zie ook eerdere punten) kon ik niet naar de internist omdat de huisarts niet kwam toen ik ziek was en thuisgebonden was. De reumatoloog ging ervan uit dat de huisarts zijn werk had gedaan en eerst zelf bloedonderzoek (op vitamine B12 tekort) had gedaan, alvorens door te sturen.

Uiteindelijk in 2011 heeft hij ook nog eens zelf het tekort vastgesteld (op dezelfde klachten als waar ik al meerdere keren voor ben geweest), maar over het hoofd gezien dat er een opnamestoornis (ziekte van Addison-Biermer) was, welke duidelijk aan de bloeduitslagen te zien was. Hij behandeld ook op eigen houtje. Pas later, wanneer klachten niet blijken te minderen, stuurt hij mij door vanwege maag en darm problemen, niet vanwege het tekort welke hij zelf al geconstateerd had. De neuroloog in 2015 was op verzoek van mijzelf, om de schade van het vitamine B12 tekort vast te stellen. Dus de huisarts had hier zelf helemaal niet aan gedacht i.v.m. het tekort.

Van de huisarts

“Er lijkt een patroon te zitten in het gedrag van cliënte in dat ze afspraken niet opvolgt dan wel nakomt. Verwijzing in 2009 naar internist: niet verschenen dan wel afspraak afgezegd en ook geen verdere actie ondernomen (als ze wel was geweest zou er mogelijk een andere koers zijn gevaren).”

Mijn verweer

Zoals te zien is in het dossier en de huisarts in eerder verweer zelf al heeft aangegeven (en ook door de verzekeringsarts genoemd is), was ik in 2009 ziek.  Ik was zo ziek dat ik het huis niet uit kon, en de huisarts weigerde te komen. Als deze was gekomen, had hij toen al kunnen zien dat er op een vitamine B12 tekort getest moest worden. Ik kon met moeite naar de nodige artsen voor mijn ziek zijn op dat moment, met behulp van mijn moeder. Later moest ik alles op alles zetten om te kunnen werken en herstellen (wat nooit gelukt is omdat de huisarts het tekort niet had gezien).

Bovendien had de huisarts door alle andere signalen zelf al aan het testen op een vitamine B12 tekort moeten denken en had het weinig uitgemaakt, omdat hij na het ontdekken van het tekort, en na de internist steeds weer een foute behandeling inzet. (zie ook de eerdere punten en bewijsstukken hiervoor)

Van de huisarts/tegenpartij

“In 2011 afspraak om na een maand weer lab te prikken en vervolg afspraak te maken: niet gedaan.”

Mijn verweer

Ten eerste had de huisarts tegen mij gezegd na 3 maanden, wat hij zelf in een eerder verweer ook aangeeft, evenals de verzekeringsarts. Ten tweede had ik geheugenproblemen, waardoor ik steeds vergat wanneer/dat ik heen moest. Ook had dit niet uitgemaakt, aangezien de huisarts daarna foutieve behandelingen in blijft zetten. Een onvoldoende behandeling geeft meer schade dan geen behandeling omdat dit ervoor zorgt dat klachten permanent worden. (zie ook eerdere punten en de bijbehorende bewijsstukken)

Van de huisarts

“Waarschijnlijk in 2012 zelf weer gestopt met injecties vanwege vermeende bijwerkingen, toen wederom naar internist verwezen.”

Mijn verweer

De huisarts geeft zelf 2 keer in eerder verweer aan dat 5 injecties het beleid is van de praktijk, dus niet van mij. Daarbij kon de huisarts het belang van de injecties niet uitleggen (anders had hij niet gestopt en ik al helemaal niet), en dacht de huisarts dat de injecties niet werkte. Bovendien heeft de huisarts mij niet doorgestuurd naar de internist voor het B12 tekort, maar voor andere problemen.

Ook is 5 injecties niet voldoende om klachten te verminderen bij een (ernstig) tekort, is dit geheel niet volgens voorschriften en bijsluiters en bestaat er de beginverergering waarbij klachten in het begin verergeren voor er verbetering optreed. Ook hiervan was de huisarts niet op de hoogte. En overal waar ik vroeg om medicatie verandering, heeft de huisarts dit duidelijk in het dossier vermeld. Dit stond er hier niet bij vermeld. (Zie ook eerdere punten en bijbehorende bewijsstukken en uitgebreide post over dit verweer).

Huisarts

“toen wederom naar de internist verwezen. Hier ging ze wel heen. In maart 2013 wil ze geen injecties meer, later krijgt ze weer wel injecties.”

Bovenstaande klopt niet. De enige keer na de internist dat ik minder injecties wilde, is omdat de internist had gezegd (dus ik volg wel degelijk op wat er wordt voorgeschreven zoals in het dossier te lezen is) dat zij af moest bouwen (dus niet stoppen). Dit heeft de huisarts in eerder verweer ook zelf vermeld. (Helaas staat het niet op een briefje, maar ik kan me nog herinneren dat ik van de internit moest zeggen tegen de huisarts dat hij dom was geweest. Toen ik dat tegen hem zei, zat hij me alleen maar schaapachtig aan te kijken…)

Er is dus ook nooit gestopt, er is over gegaan op een onderhoudsdosering (vandaar het stoppen en later weer doorgaan) zoals duidelijk in het dossier te zien is en in het verweer van de huisarts. De huisarts heeft de injecties later zelfs zelf afgebouwd naar 1 injectie per 3 maanden terwijl ik dan zelf vraagt om deze weer eens per 2 maanden te geven. (Zie eerdere punten en bijbehorende bewijsstukken)

Huisarts

“Eind augustus 2014 weer op consult geweest, revisie afspraak gemaakt voor over 2 weken, niet verschenen”.

Het is duidelijk dat de ASR en de huisarts alles uit de kast proberen te halen om me te kunnen verwijten, omdat ze geen goede tegenargumenten meer kunnen bedenken. Ik was dit waarschijnlijk vergeten (ik moest alles wat ik had in het werk stoppen, waardoor ik daarnaast bijna niets meer kon en heel wazig was) en ook geef ik aan dat ik al zo vaak met die klachten was geweest en de huisarts enkel zei “het hoort erbij, er is niets meer aan te doen”. Ook aan het hele handelen van de huisarts is te zien dat hij niet zelf zou bedenken dat het komt doordat ik te weinig vitamine B12 injecties heb gekregen.  Dus als ik wel geweest was, had dit niks opgelost.

Vervelend spelletje van de tegenpartij

Aan dit verweer, en de vorige verweren van de huisarts en zijn verzekering, zie je eigenlijk duidelijk dat dit gewoon een heel vervelend spelletje is. Niets gaat eerlijk en ze zijn niet wettelijk verplicht om de waarheid te zeggen.

Dit kost voor een slachtoffer van medische missers dus heel veel energie en verdriet. Maar, ook kost het zo onnodig veel tijd om een zaak af te handelen. Hierdoor zit het slachtoffer nog veel (de tegenpartij kan er 3 tot 6 maanden over doen om ergens inhoudelijk op te reageren) langer in de ellende, onnodig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *