Menu Sluiten

Zo ziet het leven er nu uit

Als je naar de rechtszaak tegen de huisarts kijkt, blijkt daar al heel veel uit. Maar om het overzichtelijk te maken hoe mijn leven er nu uit ziet, door de medische missers, deel ik dat hier.

Niet om te klagen, maar om te laten zien wat er met iemand kan gebeuren na een medische misser. Terwijl Nederland altijd hoog in het vaandel stond met gerechtigheid, wordt er niets gedaan voor slachtoffers van medische missers.

Het is mens eigen om snel te oordelen. Maar, dat wil niet zeggen dat dat altijd goed is. Bij mij zie je ook niets aan de buitenkant. En de meeste mensen zien mij alleen op de betere dagen. Toch is er van alles mis. Ook oordelen mensen in mijn situatie heel snel, met “dat kan niet”, “mensen doen zulke dingen niet”, je kunt niet zoveel rare dingen tegelijk meemaken”etc. Dus ik wil je vragen eerst te lezen en naar de bewijzen te kijken, voordat je oordeelt.

Hulp gevraagd

Ook wil ik via deze weg hulp vragen. De kans is klein dat die er komt, en het is vernederend om het zo te moeten doen, maar in al die jaren is er niets veranderd. Hoe hard ik ook vecht. In Nederland gaat er helaas niets eerlijk als het gaat om medische missers. Maar mijn leven is een hel geworden.

Daarnaast is de kans groot dat ik zonder hulp de rechtszaak niet af kan maken. Omdat ik 2 advocaten heb gehad die hun werk niet deden, veel fouten maakten en beloftes niet nakwamen, heb ik nu waarschijnlijk geen recht meer op een nieuwe advocaat. In ieder geval niet op een vergoeding van de overheid hiervoor. En zelf kan ik het onmogelijk betalen. Ook moest ik vorige keer dat ik op zoek was naar een nieuwe advocaat, 50 advocaten aanschrijven, voor ik iemand had die de zaak aannam…

Bovendien zou de rechtszaak kunnen helpen in het gevecht van duizenden patiënten met de medische wereld als het gaat om het vitamine B12 tekort. Zodat deze ziekte eerder herkend en goed behandeld wordt. Nu zijn artsen vaak wel op de hoogte, maar ze willen er niet aan. Terwijl de ziekte een dodelijke afloop kan hebben, het eenvoudig te behandelen is en zoveel mensen de ziekte hebben.

Dus mocht u een arts zijn, expertise arts, advocaat, jurist,  rechter, of iemand anders die iets zou kunnen en willen betekenen, zou ik u heel dankbaar zijn. Of misschien iemand die zou kunnen helpen met het woonprobleem?

Zo ziet mijn leven er nu uit

Het positieve deel van mijn leven

Ik zal beginnen met de positieve punten in mijn leven. Want gelukkig zijn die er ook nog. Ik heb niet zo heel veel vrienden meer over, maar de vrienden die ik heb, zijn goede vrienden. En dan heb ik mijn vader natuurlijk nog. Hij is op verschillende vlakken een grote steun. Op sociaal gebied doe ik niet zo heel veel meer. Maar toch kan ik er zo af en toe even uit. Daarnaast zijn de dingen die ik “vrijwillig” doe (het is geen echt vrijwilligerswerk, maar het is gewoon zo gegroeid) ook onderdeel van mijn sociale leven. Zoals een keer koffie zetten voor wat mensen of op bezoek gaan bij een bejaarde dame.

En dan natuurlijk mijn kat nog. Zonder haar had ik nergens meer geweest. Zij is vaak mijn gezelschap en vrolijkt me op. En voor haar ben ik blij dat ik veel thuis ben. Sinds ongeveer 1,5 jaar eet ze niet goed zelf. En het is niet duidelijk waarom. Dus voer ik haar om de zoveel uur bij met een spuitje, en dat gaat prima.

De minder leuke dingen in mijn leven

Jammer genoeg is dit deel een stuk uitgebreider. Te uitgebreid. Daarom zal ik de punten uitwerken op aparte pagina’s, waar je op kunt klikken om ze te lezen. (De komende week zal alles toegevoegd worden)

De dagen zitten eigenlijk vol stress en ellende. Alle dagen ben ik aan het vechten om mijn hoofd boven water te houden. Financieel, maar ook psychisch. Want de problemen die ontstaan zijn door de fouten van de huisarts, zijn gigantisch;

Door de ziektes die ik heb, heb ik een hoop beperkingen en ongemakken. En iedere dag veel pijn. Maar ondertussen moet ik wel vechten, en constant bezig zijn om mijn recht te krijgen. Want zonder deze rechtszaak, heb ik nergens meer kans op in het leven.

Ik heb nu een minimum inkomen omdat ik niet meer kan werken, met behoorlijke kosten vanwege mijn gezondheid. Belangrijke dingen die nodig zijn voor mijn gezondheid, kan ik niet eens bekostigen. En ze worden niet vergoed. Ik heb nu gemiddeld €22,- per week om van te leven, voor mij, de kat, kleding, extra medicatie als dat nodig is en bijvoorbeeld dingen vervangen die stuk zijn.

Iedere dag en avond, en soms ook ’s nachts wordt ik lastig gevallen en gestalkt, door verschillende groepen. Ik ben constant op de vlucht om ergens een beetje rust te krijgen, wat nu al niet meer lukt. Ik kan nergens slapen zonder problemen. Ze proberen spullen stuk te maken, breken in, en hangen constant om me heen. Dit geeft nog de meeste stress van alles. Maar ook de schaamte die erbij komt, omdat ze mijn lichamelijke klachten kunnen horen. Nergens heb ik een beetje privacy.

Het klinkt ongelooflijk, zoveel nare dingen. En het is je waarschijnlijk niet voor te stellen hoe een dag er in dit geval uitziet. Maar als je je ziek voelt en pijn hebt, dan allerlei ingewikkelde dingen op moet zoeken en weer ergens achteraan moet omdat niets goed geregeld kan worden, terwijl je ondertussen moet nadenken hoe je de rekeningen betaald en tegelijkertijd met al die dingen constant getreiterd en lastig gevallen wordt, is dat erg veel. Teveel. Zeker als je het uitzicht hebt op niets. Niets dat je leven nog positief kan veranderen. Al 5 jaar lang ziet bijna iedere dag er zo uit.

Want hoe graag ik het wil, en hoe hard ik het ook probeer en steeds weer oplossingen zoek, ik krijg het niet voor elkaar. En ik wil heel graag leven, want ik ben nog helemaal niet klaar. Maar op deze manier is het geen leven…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *